なぜ日本なのか。なぜ日本語を選んだのか。なぜ北大なのか。

なぜ日本なのか。なぜ日本語を選んだのか。なぜ北大なのか。

 日本に来てから3年半近くが経ちました。2012年4月2日より、北の大地で自らの人生を送っています。最初の1年間は、日本トップレベルの大学である北海道大学の研究生として滞在しました。その後修士課程のための試験を受け、合格したため、日本留学が2年延長され、現在は、博士課程で研究(研究テーマ:「北方領土問題とナゴルノ・カラバフ紛争の比較」)を続けており、また北海道大学留学生協議会の会長(二期目)も務めております。

今まで、周囲から「なぜ欧米ではなく、日本を選んだのか」、「なぜ英語やフランス語ではなく、日本語を選んだのか」、「なぜ北大なのか」とよく質問されます。今までは、その都度様々な回答をしてきましたが、この場をもって、その真相を明らかにしたいと思います。

V38B0597

私はモスクワ国立大学の卒業生である両親の間に生まれた、モスクワ生まれ、バクー育ちのアゼルバイジャン人です。両親ともに歴史の教師で、当然ながら家の中で歴史の話はよくありました。また家への来客には歴史に関わる人が数多くいましたし、母が塾もやっており、歴史を詳しく勉強したい高校生等が毎年数十人も家に来ていました。私自身も歴史が大好きで、高校2年の時、アゼルバイジャン全国の共和国大会で第二位に輝き、その証明書も受け取りました。母親は日本史についても、一定程度の知識を有しており、いろいろと教えてくれました。アゼルバイジャンの学校でも、世界史の中で日本史は学びますが、一番大きな問題は高校で教わるのが1603年(徳川家康)以降の日本史だけであるということです。つまり、アゼルバイジャンの生徒たちは1603年以前の日本の歴史については何も知らないのです。そもそも、アゼルバイジャンの学生の日本に対する関心は希薄でした。なぜなら、私が学生の時代に(今もそうだが)、英語のブームがあり、私の周りにいた生徒や若者たちは、こぞって英語を勉強し、ある程度語学能力を習得し、欧米への留学を目指していたからです。もちろんその中には将来的に欧米に残り、仕事もそこでしたいという気持ちを持った生徒たちも数多くいました。みんな英語勉学に必死だったのです。私の場合も、彼ら同様英語を勉強し、行く行くは欧米に行きたいという気持ちもありましたが、その半面個人的には、欧米よりもアジアに興味があり、また親近感も感じていました。アジアの中でも特に憧れの国が二つありました。中国と日本です。

時は流れ、2005年夏に大学に入学するための国家試験がありました。その時私は、国際関係学部に入学し、そこで日本(または中国)のことを勉強し、行く行くは外交官になりたいという希望を持っていました。私は当該試験で、良好な成績を取ることができましたが、希望する学部に入学するためには手が届かず、結果的にバクー国立大学の東洋学部日本語学科に入学することとなりました。そこで、私は日本語や日本文学、日本文化、日本史等をより詳細に勉強できる機会を持ったのです。また、私はアゼルバイジャンとアジア(特に日本)、ひいては世界をつなぐ架け橋の存在になりたかったのです。そのために、努力したかったのです。

とはいえ、大学生活の最初の2年間では、そこまで優秀な学生ではありませんでした。それゆえ、同級生からも「なぜ日本語学科を選んだの?」、「あなたなら日本語じゃなく歴史が向いている」など言われたり、意見されたりもしました。日本から派遣されていた日本語の女性の先生も私にはあまり注意を払って下さいませんでした。また高校時代に私のことが嫌いで、私に向かって「あなたには成功なんて無理だよ」と言い続け、私が国家試験にも落ちると思っていた(結果的に私は国家試験の英語で25問中21問正解という彼女の生徒よりも良い成績を得ることができたのだが)当時40代の女性の英語の先生がいましたが、彼女は、私が日本語を勉強し始めてからも、「アリベイって英語ですら分からないのに、日本語勉学はどうせ無理だ」とおっしゃっていました。また、大学入学後間もなく、私の家庭内でも問題が起きました。性格の不一致により、父と母が別居することになったのです。そして、私自身も初恋の女の子に振られ、彼女と別れることになりました。彼女のお父さんが友人の息子と結婚させたのです。さらに当時の私の家庭の経済状況もとても苦しいものでした。これらの理由により、私はどうしても勉強に集中できないでいたのです。また当時の私は、精神的にもとても弱かったのです。読書もあまりせず、映画ばかり観ていました。一日3本も4本も見て、そのままパソコンの前で寝てしまったこともよくありました。-まだ、子供だったしね-16〜18歳の学生にはわからないことも当然たくさんあったのです。少なくとも、これらが当時の私の自分に対する言い訳でもありましたし、誰にも言えない理由でもありました。

それでも、私はどうしても日本人の先生に学生として好かれたかったのです。他の誰よりも先生に注意を払っていただきたかったのです。

3年生になり、新しい日本人の先生が派遣されました。今回は、男性の方でした。渡辺先生です。渡辺先生にはじめてお会いしたとき、心が動きました。渡辺先生は文学を専門とされていたのですが、哲学にも明るく、彼の日本語の授業は哲学的な雰囲気で行われていました。彼はとても深かい思想の持ち主だったのです。渡辺先生は私の人生においてとても偉大な存在となりました。彼からは日本語の勉強だけでなく、人間の生き方、人生、やり直すことの重要性などについてもたくさん教わったのです。また、私に様々な本を推めて下さったり、日本人や日本の文化についても、個別に教えて下さりもしました。渡辺先生には、感謝の気持ちでいっぱいです。私が精神的に強くなったのも彼のおかげでした。学部3〜4年は私にとって勉学における飛躍的な年となったのです。あの時、渡辺先生に出会えたから、そして、努力したからこそ今のアリベイがあります。

私の日本語学習に多大な貢献をして下さった先生はほかにもいます。当時大学で日本語を教えていたアゼルバイジャン人のヤシャール先生です。3年生になり、ヤシャール先生から個別に日本語の授業を受けることになりました。当初はヤシャール先生も私のことをあまり期待していなかったでしょう。ヤシャール先生の2回目か3回目の授業のときのことでした。私のテストの結果を見た先生が以下のようにおっしゃいました。

「アリベイ、あなたは頭がいい。頑張れば優秀な学生になれる。そして大きな成功を成し遂げることも可能だ」

また、同級生と一緒の授業などでも、私が様々な質問に的確に答えると、先生が私の同級生に向かって以下のようにおっしゃいました。

「見てごらん。アリベイは知っているぞ」「アリベイだけが正しく回答したよ」……

これらのお言葉が私に好影響を与えてくれました。そして、私はいつも自分のことを信じ続けました。精神的につらいときも、いつも自分の心の中で太陽が燃え続けていました。自分さえ頑張れば、誰よりもよく勉強できる、誰よりもうまく日本語で話せると思っていました。

また、私は漢字の勉強にも夢中になり、学部3年生の頃に、漢字を一番よく知っている学生として、周囲から「歩く辞書」と呼ばれるようになりました。鳥肌が立ちました。私はできたと。さらに様々なところからオファーが来るようになり、セミプロレベルの通訳者として知られるようにもなりました。

しかし、私は2009年に軍隊へ派遣されることとなります。アゼルバイジャンは徴兵制なので、健康な男性は皆軍隊に行かなければならず、違反すると逮捕されてしまいます。ルールはとても厳しいのです。派遣から1年を経て2010年7月に軍隊を無事終了し、バクーに帰りました。しかしそのときには、私の日本語能力もさび付いていたのです。「もうアリベイは復活できない」、「もうアリベイには無理だ」という噂も広がりつつありました。でも、私には誰にも負けないという自信がありました。

私は何事も必ずやり遂げられると、常に思っていました。私は勉強を再開しました。2009年にアゼルバイジャンに派遣されていた森先生をはじめとするバクーに住んでいた日本人や関係者と良好な関係を築きました。そして1年後にバクーにある日本大使館で行われる試験に臨みました。試験は2つありました。

そして双方の試験に合格し、その結果、日本語の勉強を始めて以来、初となる日本上陸が可能となりました。日本語研修のために大阪へ行ったのです。そこには世界63カ国から66人が参加しており、彼らは自国で優秀な学生ばかりでした。2週間程度の短期間の滞在でしたが、とても素晴らしい体験でした。

その後、2012年4月からの北海道大学への留学が決まり、日本政府から奨学金もいただけることとなりました。しかし、留学先の大学を決断する際は悩みました。なぜなら、一番最初に私を受け入れる態勢を整えて下さったのが早稲田大学、その後が九州大学で、北大は一番遅かったからです。また、北大から頂いた受入れ内諾書の内容は、他の2校と比べ、最もシンプルで、アバウトなものでした。それに加え、北大の指導教員から来た一番最初のメールがとても厳しかったのです。私は誤って同じ内容のメールを二回送ってしまい、そのことでお叱りを受けました。「同じ内容のメールを二回も送るな!」と。びっくりしました。当時バクーにいた日本人の友達にも「いや、この先生だめだな」「早稲田か九大を選びな」と提案されました。でも、私はなぜか北大が気に掛かりました。なぜなら、北大の先生は私の研究に一番近い方でしたし、また個人的にも留学生やアゼルバイジャン人が多く集まる関東や関西から距離を置き、静かな環境の下、誰にも邪魔されず勉強をしたかったからです。2011年の8月になりました。今から4年前の話です。日本大使館から、「アリベイ、決断する時期が来たぞ」というメールが送られてきました。もう、第一希望大学を選ばないといけないと言われ、私は腹を決めました。北海道大学を第一希望大学にしました。

私は北海道大学の留学生になり、英語でも日本語でも話せるようになりました。日本語で修士論文まで書けるようになりました。最高に気持ちがよかったです。私は日本のトップレベルの大学の一つである北海道大学で修士号を取得し、博士課程まで進むことができました。そして、2015年現在、すでにアゼルバイジャン人の中で、もっとも日本語が堪能な人と言われるようになりました。そして、勉学だけでなく、様々な分野で成功するようになりました。2014年5月15日に、1700人以上の留学生が集う北海道大学の留学生組織である北海道大学留学生協議会の会長に当選し、2015年4月23日には再当選しました。様々な日本のビジネスマンとも親しくなり、様々な活動をすることができるようになりました。5年前には周囲の人々は「無理無理」と言っていたのです。でも、自分のことを信じ続け、行動し、努力することで、無理だと思われたことを実現させました。

最後になりますが、そもそも私がなぜ日本、日本語を選んだかというと、

  1. 歴史家の家族で生まれ育ったことと、母に日本史についていろいろと教えてもらったこと
  2. バクー国立大学で日本語や日本文化を勉強したこと、そしてアゼルバイジャン人には未知である日本をよりよく理解したかったこと
  3. 日本語を手段として、日本とアゼルバイジャンをつなぐ架け橋の存在になりたかったこと

以上、私の日本語勉学における苦しみなどについての記事になりますが、まだまだ修正の余地があります。今は物事が変わっていて、当時見えてこなかったことなどもいろいろと見えてきているので、今までの経験を生かして、日本とアゼルバイジャンを繋げていきたいと思っています。

この記事を書くにあたって、下山亮介氏にご指導をいただきました。この場をお借りいたしまして心より感謝申し上げます。

アリベイ・マムマドフ

2015年8月26日

北海道大学にて

連絡先:alibay.aze@gmail.com

Advertisements

なぜ日本なのか。なぜ日本語を選んだのか。なぜ北大なのか。

なぜ日本なのか。なぜ日本語を選んだのか。なぜ北大なのか。

 日本に来てから3年半近くが経ちました。2012年4月2日より、北の大地で自らの人生を送っています。最初の1年間は、日本トップレベルの大学である北海道大学の研究生として滞在しました。その後修士課程のための試験を受け、合格したため、日本留学が2年延長され、現在は、博士課程で研究(研究テーマ:「北方領土問題とナゴルノ・カラバフ紛争の比較」)を続けており、また北海道大学留学生協議会の会長(二期目)も務めております。

今まで、周囲から「なぜ欧米ではなく、日本を選んだのか」、「なぜ英語やフランス語ではなく、日本語を選んだのか」、「なぜ北大なのか」とよく質問されます。今までは、その都度様々な回答をしてきましたが、この場をもって、その真相を明らかにしたいと思います。

V38B0597

私はモスクワ国立大学の卒業生である両親の間に生まれた、モスクワ生まれ、バクー育ちのアゼルバイジャン人です。両親ともに歴史の教師で、当然ながら家の中で歴史の話はよくありました。また家への来客には歴史に関わる人が数多くいましたし、母が塾もやっており、歴史を詳しく勉強したい高校生等が毎年数十人も家に来ていました。私自身も歴史が大好きで、高校2年の時、アゼルバイジャン全国の共和国大会で第二位に輝き、その証明書も受け取りました。母親は日本史についても、一定程度の知識を有しており、いろいろと教えてくれました。アゼルバイジャンの学校でも、世界史の中で日本史は学びますが、一番大きな問題は高校で教わるのが1603年(徳川家康)以降の日本史だけであるということです。つまり、アゼルバイジャンの生徒たちは1603年以前の日本の歴史については何も知らないのです。そもそも、アゼルバイジャンの学生の日本に対する関心は希薄でした。なぜなら、私が学生の時代に(今もそうだが)、英語のブームがあり、私の周りにいた生徒や若者たちは、こぞって英語を勉強し、ある程度語学能力を習得し、欧米への留学を目指していたからです。もちろんその中には将来的に欧米に残り、仕事もそこでしたいという気持ちを持った生徒たちも数多くいました。みんな英語勉学に必死だったのです。私の場合も、彼ら同様英語を勉強し、行く行くは欧米に行きたいという気持ちもありましたが、その半面個人的には、欧米よりもアジアに興味があり、また親近感も感じていました。アジアの中でも特に憧れの国が二つありました。中国と日本です。

時は流れ、2005年夏に大学に入学するための国家試験がありました。その時私は、国際関係学部に入学し、そこで日本(または中国)のことを勉強し、行く行くは外交官になりたいという希望を持っていました。私は当該試験で、良好な成績を取ることができましたが、希望する学部に入学するためには手が届かず、結果的にバクー国立大学の東洋学部日本語学科に入学することとなりました。そこで、私は日本語や日本文学、日本文化、日本史等をより詳細に勉強できる機会を持ったのです。また、私はアゼルバイジャンとアジア(特に日本)、ひいては世界をつなぐ架け橋の存在になりたかったのです。そのために、努力したかったのです。

とはいえ、大学生活の最初の2年間では、そこまで優秀な学生ではありませんでした。それゆえ、同級生からも「なぜ日本語学科を選んだの?」、「あなたなら日本語じゃなく歴史が向いている」など言われたり、意見されたりもしました。日本から派遣されていた日本語の女性の先生も私にはあまり注意を払って下さいませんでした。また高校時代に私のことが嫌いで、私に向かって「あなたには成功なんて無理だよ」と言い続け、私が国家試験にも落ちると思っていた(結果的に私は国家試験の英語で25問中21問正解という彼女の生徒よりも良い成績を得ることができたのだが)当時40代の女性の英語の先生がいましたが、彼女は、私が日本語を勉強し始めてからも、「アリベイって英語ですら分からないのに、日本語勉学はどうせ無理だ」とおっしゃっていました。また、大学入学後間もなく、私の家庭内でも問題が起きました。性格の不一致により、父と母が別居することになったのです。そして、私自身も初恋の女の子に振られ、彼女と別れることになりました。彼女のお父さんが友人の息子と結婚させたのです。さらに当時の私の家庭の経済状況もとても苦しいものでした。これらの理由により、私はどうしても勉強に集中できないでいたのです。また当時の私は、精神的にもとても弱かったのです。読書もあまりせず、映画ばかり観ていました。一日3本も4本も見て、そのままパソコンの前で寝てしまったこともよくありました。-まだ、子供だったしね-16〜18歳の学生にはわからないことも当然たくさんあったのです。少なくとも、これらが当時の私の自分に対する言い訳でもありましたし、誰にも言えない理由でもありました。

それでも、私はどうしても日本人の先生に学生として好かれたかったのです。他の誰よりも先生に注意を払っていただきたかったのです。

3年生になり、新しい日本人の先生が派遣されました。今回は、男性の方でした。渡辺先生です。渡辺先生にはじめてお会いしたとき、心が動きました。渡辺先生は文学を専門とされていたのですが、哲学にも明るく、彼の日本語の授業は哲学的な雰囲気で行われていました。彼はとても深かい思想の持ち主だったのです。渡辺先生は私の人生においてとても偉大な存在となりました。彼からは日本語の勉強だけでなく、人間の生き方、人生、やり直すことの重要性などについてもたくさん教わったのです。また、私に様々な本を推めて下さったり、日本人や日本の文化についても、個別に教えて下さりもしました。渡辺先生には、感謝の気持ちでいっぱいです。私が精神的に強くなったのも彼のおかげでした。学部3〜4年は私にとって勉学における飛躍的な年となったのです。あの時、渡辺先生に出会えたから、そして、努力したからこそ今のアリベイがあります。

私の日本語学習に多大な貢献をして下さった先生はほかにもいます。当時大学で日本語を教えていたアゼルバイジャン人のヤシャール先生です。3年生になり、ヤシャール先生から個別に日本語の授業を受けることになりました。当初はヤシャール先生も私のことをあまり期待していなかったでしょう。ヤシャール先生の2回目か3回目の授業のときのことでした。私のテストの結果を見た先生が以下のようにおっしゃいました。

「アリベイ、あなたは頭がいい。頑張れば優秀な学生になれる。そして大きな成功を成し遂げることも可能だ」

また、同級生と一緒の授業などでも、私が様々な質問に的確に答えると、先生が私の同級生に向かって以下のようにおっしゃいました。

「見てごらん。アリベイは知っているぞ」「アリベイだけが正しく回答したよ」……

これらのお言葉が私に好影響を与えてくれました。そして、私はいつも自分のことを信じ続けました。精神的につらいときも、いつも自分の心の中で太陽が燃え続けていました。自分さえ頑張れば、誰よりもよく勉強できる、誰よりもうまく日本語で話せると思っていました。

また、私は漢字の勉強にも夢中になり、学部3年生の頃に、漢字を一番よく知っている学生として、周囲から「歩く辞書」と呼ばれるようになりました。鳥肌が立ちました。私はできたと。さらに様々なところからオファーが来るようになり、セミプロレベルの通訳者として知られるようにもなりました。

しかし、私は2009年に軍隊へ派遣されることとなります。アゼルバイジャンは徴兵制なので、健康な男性は皆軍隊に行かなければならず、違反すると逮捕されてしまいます。ルールはとても厳しいのです。派遣から1年を経て2010年7月に軍隊を無事終了し、バクーに帰りました。しかしそのときには、私の日本語能力もさび付いていたのです。「もうアリベイは復活できない」、「もうアリベイには無理だ」という噂も広がりつつありました。でも、私には誰にも負けないという自信がありました。

私は何事も必ずやり遂げられると、常に思っていました。私は勉強を再開しました。2009年にアゼルバイジャンに派遣されていた森先生をはじめとするバクーに住んでいた日本人や関係者と良好な関係を築きました。そして1年後にバクーにある日本大使館で行われる試験に臨みました。試験は2つありました。

そして双方の試験に合格し、その結果、日本語の勉強を始めて以来、初となる日本上陸が可能となりました。日本語研修のために大阪へ行ったのです。そこには世界63カ国から66人が参加しており、彼らは自国で優秀な学生ばかりでした。2週間程度の短期間の滞在でしたが、とても素晴らしい体験でした。

その後、2012年4月からの北海道大学への留学が決まり、日本政府から奨学金もいただけることとなりました。しかし、留学先の大学を決断する際は悩みました。なぜなら、一番最初に私を受け入れる態勢を整えて下さったのが早稲田大学、その後が九州大学で、北大は一番遅かったからです。また、北大から頂いた受入れ内諾書の内容は、他の2校と比べ、最もシンプルで、アバウトなものでした。それに加え、北大の指導教員から来た一番最初のメールがとても厳しかったのです。私は誤って同じ内容のメールを二回送ってしまい、そのことでお叱りを受けました。「同じ内容のメールを二回も送るな!」と。びっくりしました。当時バクーにいた日本人の友達にも「いや、この先生だめだな」「早稲田か九大を選びな」と提案されました。でも、私はなぜか北大が気に掛かりました。なぜなら、北大の先生は私の研究に一番近い方でしたし、また個人的にも留学生やアゼルバイジャン人が多く集まる関東や関西から距離を置き、静かな環境の下、誰にも邪魔されず勉強をしたかったからです。2011年の8月になりました。今から4年前の話です。日本大使館から、「アリベイ、決断する時期が来たぞ」というメールが送られてきました。もう、第一希望大学を選ばないといけないと言われ、私は腹を決めました。北海道大学を第一希望大学にしました。

私は北海道大学の留学生になり、英語でも日本語でも話せるようになりました。日本語で修士論文まで書けるようになりました。最高に気持ちがよかったです。私は日本のトップレベルの大学の一つである北海道大学で修士号を取得し、博士課程まで進むことができました。そして、2015年現在、すでにアゼルバイジャン人の中で、もっとも日本語が堪能な人と言われるようになりました。そして、勉学だけでなく、様々な分野で成功するようになりました。2014年5月15日に、1700人以上の留学生が集う北海道大学の留学生組織である北海道大学留学生協議会の会長に当選し、2015年4月23日には再当選しました。様々な日本のビジネスマンとも親しくなり、様々な活動をすることができるようになりました。5年前には周囲の人々は「無理無理」と言っていたのです。でも、自分のことを信じ続け、行動し、努力することで、無理だと思われたことを実現させました。

最後になりますが、そもそも私がなぜ日本、日本語を選んだかというと、

  1. 歴史家の家族で生まれ育ったことと、母に日本史についていろいろと教えてもらったこと
  2. バクー国立大学で日本語や日本文化を勉強したこと、そしてアゼルバイジャン人には未知である日本をよりよく理解したかったこと
  3. 日本語を手段として、日本とアゼルバイジャンをつなぐ架け橋の存在になりたかったこと

以上、私の日本語勉学における苦しみなどについての記事になりますが、まだまだ修正の余地があります。今は物事が変わっていて、当時見えてこなかったことなどもいろいろと見えてきているので、今までの経験を生かして、日本とアゼルバイジャンを繋げていきたいと思っています。

アリベイ・マムマドフ

2015年8月26日

北海道大学にて

From the Land of Fire to the Land of Snow. My way from Baku to Sapporo.

My name is Alibay Mammadov. But in Japan, everyone calls me “Aribei” (the Japanese pronunciation). I am currently in the first year (February 2014) of my master’s at the Graduate School of Letters.

Winter in Hokkaido 2013 December
Winter in Hokkaido
2013 December

My homeland is The Republic of Azerbaijan but I was born in Moscow as my parents – both Azerbaijanis were studying in Moscow State University at that time. They are historians. After the collapse of the Soviet Union my parents took me there and I grew up in Baku, the capital and largest city in the country. The meaning of Baku is “Wind-pounded city”. Let me share a little information about my country. Azerbaijan is the largest country in the Caucasus region located at the crossroads of Western Asia and Eastern Europe. Azerbaijan has an ancient and historic cultural heritage, including the distinction of being the first Muslim-majority country to have operas, theater and plays. It is also a very fortunate country with its large stocks of natural resources – especially oil and natural gas, centuries-old culture, history and ancient people, whose lifestyle presents a unique and harmonious combination of the traditions and ceremonies of different cultures and civilizations. Azerbaijan is also known as The Land of Fire.

Azerbaijan flag

As a child my mother gave me a lot of information about Japan, Japanese history, the beauty of Japanese culture, Japanese people and from an early age, I grew to love and respect Japan. When I graduated from high school I decided to learn the Japanese language to try and understand this marvelous country better. It took four long years, but after committing myself to the language, I began to speak Japanese fluently and also made many Japanese friends. I also read a lot of books, articles and magazines and began to discover the territorial issues that Japan faces with her neighboring countries.

These issues fascinated me partly because Azerbaijan also is dealing with the same kind of issues. In order to learn more about territorial disputes from the Japanese perspective, I decided to come to Japan to study the issue first-hand. As luck had it, I had one particular Japanese friend in Azerbaijan who recommended Hokkaido University as a great place to research territorial issues facing Japan. In order to enter, I had to pass an exam at the Embassy of Japan in Baku. I was so relieved when I found out I had passed – it also made my family so happy knowing the opportunity had opened up so many doors for me and my future.

Finally I got the chance to come to my dreamland- Japan.

Japanese Flag

After coming to Japan, I made a lot of friends from different countries in Sapporo. We often meet and talk about what is going well and not so well in our lives studying abroad. Thanks to this discussion, I really feel we are becoming stronger as people as well. I personally love living in Sapporo.

It’s beautiful all four seasons of the year. Back in Baku, the climate is similar to that of Tokyo and it snows just once or twice over winter. I think that winter without snow is not a real winter and Sapporo is the land of snow. During my first winter spent in Sapporo, I was shocked at the amount of snow that falls!

When I have free time I love to play futsal with my friends. I have a strong passion for futsal. Futsal is not a just game for me, it’s a way to unwind after study and reenergize for new challenges that I may face in my daily life in Hokkaido.

So far, my life in Sapporo has been fantastic. It’s a great place to study and the people of Hokkaido are really nice and very kind to foreigners. This makes it so much easier to know that there is genuine support out there from the community. In the future I would like to become a bridge between Azerbaijan and Japan.

About my homeland! AZERBAIJAN!

Location: South Western Asia, bordering the Caspian Sea Borders: Armenia, Georgia, Iran, Russia, Turkey Population: 9.36 million Language: Azerbaijani Currency: Azerbaijani Manat Area: 86,600 km² (just slightly larger than the island of Hokkaido) Capital: Baku Independence: 30th of August, 1991 (from Soviet Union) Nominal GDP: 72.2 Billion (per capita $7,850 based on 2012 estimates) Natural Resources: Petroleum, natural gas, iron ore, nonferrous metals, bauxite, and underground water

Source: Hokkaido University magazine 2014

https://www.oia.hokudai.ac.jp/wp-content/uploads/2014/03/%E3%83%9E%E3%82%AC%E3%82%B8%E3%83%B3PDF%E7%89%881.pdf

“Gəzən lüğət” 「歩く辞書」 və ya “Mənim yapon dilim” 「私の日本語」

Bu məqalədə mənim yapon dili ilə tanışlığım və bu dili öyrənmə prosesində qarşıma çıxan çətinliklər, sevincli və kədərli anlarım, mənim üzərimdə böyük əməyi olan müəllimlərim, eyni zamanda bəzi stereotiplər haqqında öz şəxsi görüşlərimi qeyd etmək istərdim.

Şəkil 2015-ci il mart ayında Kyoto şəhərində çəkilib.
Şəkil 2015-ci il mart ayında Kyoto şəhərində çəkilib.

Düzünü desəm, mən Bakı Dövlət Universitetinin Beynəlxalq Əlaqələr fakültəsinə daxil olmağı arzulayırdım. Amma qəbul imtahanımda topladığım ballarım bunun üçün kifayət etmədiyindən, Bakı Dövlət Universitetinin Şərqşünaslıq (indiki Regionşünaslıq) fakültəsinin yapon dili və ədəbiyyatı şöbəsinə daxil oldum. Coğrafiya fənni üzrə maksimum (25 sual 25 doğru cavab), İngilis dili (25 sual 21 doğru cavab) üzrə çox yüksək nəticələr göstərsəmdə, dil-ədəbiyyat (35 sual 18 doğru cavab) və tarix (25 sual 18 doğru cavab) fənləri üzrə ürəkaçan nəticələr verə bilməmişdim. Hətta bunu eşidib-bilən atam belə həyatımda ilk dəfə məni danlamışdı. “Bəs bütün günü telefonnan qurdalananda belə olacaq də!”.

Bu eyni zamanda həmin vaxta kimi gələn axının təbii davamı idi. Mən məktəb illərində də heç vaxt əla nəticə göstərməmişəm. Ya yaxşı olmuşam ya da yaxşıdan bir az yuxarı. Amma əlaçı heç vaxt olmamışam. Hər zaman nəisə bir şey çatışmırdı əlaçı olmağıma.

2005-ci ilin sentyabr ayı idi, universitetdə ilk günümüz. Dərsə gəldik, tanışlıqlar başladı. Bizim qrupda 4 oğlan və 4 qız var idi. Bir növ balanslaşdırılmış bir qrup idi. Rayondan gələnlərimiz də var idi, şəhərlilər də var idi. Bir onu bilirəm ki, ilk dəfə heroqlif kitabının üzünə açmağımla kitabı bağlamağım eyni anda baş verdi. Sözün həqiqi mənasında qorxmuşdum. Görəsən belə bir dili öyrənmək olarmı?

İlk il yarım, 2-ci kursun oratalarına kimi qrupumuzun uşaqlarının arası əla idi. Can deyib can eşidərdik. Hamımızın da yapon dili üzrə qiyməti 5 (əla) idi amma reallıqda bu 8 nəfərin arasında böyük və kiçik fərqlər var idi. Kimisi gözəl danışmağa cəhd göstərirdi, kimisi sadəcə qrammatika əzbərləyirdi, kimisi də kinolara baxıb başa düşməyə çalışırdı.

Heç şübhəsiz, bizim qrupda qızlarımız daha çalışqan idilər və bu özünü hər cəhətdən büruzə verirdi. Oğlanlarımızda bir (mənfi?) xüsusiyyət var idi. Bir semestr yaxşı oxuyurdular amma növbəti semestr oxumurdular. Stabil deyildilər. Amma qızlarımız hər zaman stabil nəticələr göstərirdilər.

Mən ilk iki il ərzində demək olar ki, hər zaman qrupda yapon dili testlərində ən aşağı nəticəni göstərirdim. Aşağı nəticə desəm də bu əslində bir çoxları üçün arzuolunan, yuxarı nəticələr idi. 100 maksimum baldan 86-88 ballar toplamaq çox yaxşı nəticələrdir. Amma nəzərə alsaq ki, qızlarımızın balları 90-dan yuxarı bəzən də 100 bal olurdu o zaman 86-88 ballar heç də ürək açan nəticələr deyildi.

Mən hətta bir neçə dəfə test imtahanı günləri dərsə bilərəkdən gəlmirdim. Çünki hazırlıqlı deyildim və nəticəmin çox pis olacağından utanırdım. Bu mənim imijimə çox pis təsir göstərirdi. Bizim o zamanki yapon dili müəlliməmiz Tatsuma sensey dərslərin çoxunda heç mən tərəfə baxmırdı da. Həmişə qızlara üstünlük verirdi bu səbəbdən oğlanlar geri qalırdılar. Tatsuma müəllimə elə bir şərait yaratmışdı ki, mən ona yaxınlaşıb bir söz soruşmağa belə utanır, çəkinirdim. Əslində isə o, bəlkə də düz edirdi, kim çalışqan olmayan tələbəyə diqqət ayırır ki?!

İstər-istəməz bu hərəkətlər, bu davranışlar bir tələbəni pisikdirən amillərdən biri idi. Nəzərə alsaq ki, o zamanlar mən psixoloji cəhətdən çox zəif biriydim (çox sevdiyim bir qızın məni atması, ailəmdə olan mübahisələr və s.), bunun mənə necə pis təsir etdiyini təsəvvür etmək o qədər də çətin deyil.

Yadıma gəlir qrup uşaqlarımızdan biri heroqlif dərsində mən ondan köçürtməyə cəhd göstərərkən mənim üzərimə qışqırmışdı. “Özün evdə öyrən gəldə! Niyə mən sənə kömək etməliyəm ki?!”

Bu zaman bizim cavan xanım müəlliməmiz hətta mənim yerimə utanmışdı və həmin qrup yoldaşıma yüngül səslə səslənərək bunun yaxşı hərəkət olmadığını söyləmişdi. Mən isə qıpqırmızı qızarmışdım. Həm hirsli idim, həm də kövrək. Niyə görə axı mən başqasından soruşmalıyam?! Niyə görə axı başqası mənə hamının içində qışqırmalıdır?! Niyə görə mən hamının içində utanmalıyam?!

Belə suallarla dolu günlərim bir-birini əvəz edirdi. O zamanlar 16-18 yaşlarımız olardı, hələ çox şeyi dərk etmirdik, bəlkə də. Amma bir insanın formalaşmasında bu cür hadisələrin rolu danılmazdır.

2007-ci il, 2-ci kursun sonları yaxınlaşırdı. Səhv eləmirəmsə, Mart ya Aprel ayları idi. Mən ilk dəfə Tatsuma müəllimənin keçirtdiyi yapon dili testində qrupda hamıdan yüksək nəticə göstərmişdim. Sevincimin həddi-hüdudu yox idi. Bir çoxları isə bunun sadəcə təsadüf olduğunu düşünürdülər. Həmin nəticələri sübut edən faktı aşağıda təqdim edirəm. Nədənsə müəlliməmiz birinci mənə 91 bal verir, sonra isə fikrindən daşınır və 3 bal azaldaraq 88-ə endirir. Amma yenə də bu qrupda ən yüksək nəticə olur. Bəlkə də, müəlliməmiz başqaları ilə aramda yüksək fərqin olmasını istəmirdi, kim bilir?!

日本語のテスト
日本語のテスト グループの中で、はじめて一番良い成績を上げることができた日。
日本語のテスト
日本語のテスト  グループの中で。はじめて一番良い成績を上げることができた日。

Bizim yapon müəlliməmizin bir gözəl metodu var idi. O, hər zaman yaxşı nəticələr göstərən tələbələrin test kağızına gülərüz və sevincli yapon personajlarının şəkillərini yapışdırar və bununla da həmin tələbələri daha da həvəsləndirmiş olardı. Digər tərəfdən uğursuz nəticə göstərənlərə isə ağlamaq şəkli və s yapışdırardı.

Mənim test kağızıma ilk dəfə  idi ki, bu personajlardan biri yapışdırılmışdı. Özüdə sevincli qoca yapon kişisinin şəkli. Bunun mənası böyük idi. Yəni mən 2 il ərzində çoxlu əziyyətlər çəkdikdən sonra, nəhayət qocalığımda uğur qazana bildim. Mən hələ də həmin test kağızını saxlayıram və tez-tez ona göz gəzdirirəm. Məhz bundan sonra mən özümdə irəliləyişi hiss etməyə başladım. Bu testin nəticəsi məni ruhlandırırdı. Deməli mən də yüksək nəticə qazana bilərəm, deməli mən də birinci ola bilərəm.

Ümumi test nəticəsində məğlub olsam da, tək heroqlifdə desək mən heç vaxt heç kimdən geri qalmırdım. Qrup yoldaşlarım və müəllimlərim isə bunu artıq 3-cü kursun əvvəllərində hiss etməyə başladılar.

4-cü kursda oxuyan bir dostum məndən yapon dili dərslərinin necə getdiyini soruşanda cavab vermişdim ki, “heç kimdən geri qalmamağa çalışıram”. O isə bir qədər mənə qəzəbli formada reaksiya vermişdi. “Geri qalmamaq yox, öndə olub hər kəsi öz ardınca aparmalısan, sözlərinə diqqət yetir”. Bu sözlər hələ də qulağıma sırğadır.

Artıq müəllimiz də dəyişmişdi. Kişi müəllim gəlmişdi. Adı Vatanabe idi. Bu müəllim ədəbiyyatçı idi və fəlsəfi ideyalarla yaşayırdı. Bu müəllimin gəlişi mənim həyatımda, kariyeramda, düşüncə tərzimdə mühüm rol oynamağa başlamışdı. Bu haqda bir qədər sonra.

Azərbaycanlı müəllimlərimizdən isə xüsusilə Yaşar (İbrahimov) müəllimin rolu danılmazdır. 3cü kursa daxil olduqdan sonra Yaşar müəllimin yanına hazırlığa getməyə başladım. Mənə yapon dili qrammatikasını və heroqliflərini dərinliklərinə kimi öyrədən və hər dərs sorğu-sual keçirdən, tələbkar Yaşar müəllimin sayəsində, çay öz axarını qurduğu kimi, mən də öz yolumu tapdım. Artıq məni yapon dili kitablarından ayırmaq mümkün olmurdu. Yaşar müəllimlə ikinci ya üçüncü fərdi dərsimiz idi. Mənim test nəticələrimi gördükdən sonra mənə dedi: “Sənin başın var, çalışsan uğur qazana bilərsən”.

Eyni zamanda qrup dərslərimizdə Yaşar müəllim suallar verəndə, hər hansısa bir suala heç kim yox, mən düzgün cavab verəndə deyərdi: “Görürsüz, Əlibəy bilir”, “Əlibəy çox çalışır” və s. Yaşar müəllimin özü də heyrətə gəlmişdi. Çünki buna qədər mənim haqqımda stereotiplər var idi. “Əlibəy orta səviyyəli yapon dili biləndi və gələcəkdə yəqin ki, başqa bir peşəni seçəcək” və s.

Təbii olaraq, onların buna haqqı da var idi. Çünki mən özüm belə bir şəraiti yaratmış, özüm haqqında bu cürə düşüncələrin yaranmasına rəvac vermişdim.

Hətta mənim qrup yoldaşlarımdan bir neçəsi məni peşəmi dəyişməyə, tarixi seçməyə səsləyirdilər. Tarixçi ailəsində doğulmağım, hər zaman tarix fənlərində yüksək nəticələr göstərməyim, buna əsas səbəb idi. Bir sözlə o vaxtlarda, yapon dilindən başqa digər fənlərdə mənim nəticələrim sözün həqiqi mənasında əla idi.

Yapon dilində isə, xüsusilə, heroqliflər məni özünə cəlb eləmişdi. Məni hətta anam belə evdə saatlarla stulumda oturub heroqlif öyrənməyimdən ayıra bilmirdi. Elə bir səviyyəyə çatmışdım ki, mənə “gəzən lüğət” 「歩く辞書」 ləqəbi vermişdilər. Yolda getdiyim yerdə yuxarı kurslar və aşağı kurslardan tez-tez “Gəzən lüğət sənsən” və s kimi suallar verərdilər. Çoxları məndən məsləhət almağa, yapon dili ilə bağlı suallar verməyə başlamışdılar. Bəzən yaponların belə unutduqları heroqlifləri mən çıxıb lövhədə yazırdım. Hər kəs məni heroqlifi ən gözəl bilən biri kimi göstərirdi.

Hətta 1-ci kursda mənə “Özün evdə öyrən gəldə! Niyə mən sənə kömək etməliyəm ki?!” deyən qrup yoldaşım özü məndən köçürtməyə, öyrənməyə başlamışdı. Bu mənim artıq qələbəm idi. Heroqlifdə rəqibim yox idi. Bunu tam əminliklə deyə bilərəm.

Amma məsələ orasındadır ki, yapon dili təkcə heroqliflərdən ibarət deyil. Mən heroqliflərdə, qrammatikada öndə olsam da, danışıq qabiliyyətim hələ yüksək səviyyədə deyildi. Vatanabe müəllimimiz o zaman Yaponiya səfirliyində təşkil olunmuş tədbirlərdən birindən geri dönərkən yolda mənə bunları demişdi.

“Əlibəy, heroqliflər və qrammatika, vitamin kimi bir şeydir. Sən indi sadəcə vitamin içməklə məşğulsan. Əslində isə vitamini içməklə deyil, real yeməyi yeməklə məşğul olmalısan. Real yemək isə çoxlu kitablar, bədii ədəbiyyatlar oxumaq, yaponlarla canlı ünsiyyətdə olmaq, əlaqələr qurmaq deməkdir.”

Bu sözlər mənə çox təsir etmişdi. Həmin günə qədər gəldiyim yolun səhv olduğunu belə bəzən düşünürdüm.

3-cü kursda oxuyanda artıq 8 nəfər arasında olan saflıq yox olmuşdu. Artıq hər kəs bir-birinə rəqib idi. Bizim qrup Bakı Dövlət Universitetinin Şərqşünaslıq fakültəsində ən güclü qrup olmuşdur. Biz fakültə daxilində də xaricində də başqalarından seçilirdik. Kənarda 8 nəfərin çox yaxın, bir-biri ilə sıx əlaqədə olduğu deyilsə də, içəridə ciddi və güclü rəqabət gedirdi. Bu isə başa düşülən idi. Bəli, hər kəs 2008-ci ilin mart ayında olacaq imtahana hazırlaşırdı. Bu imtahan Yaponiyanın Bakıdakı səfirliyində təşkil olunacaqdı və qalib şəxs(lər) Yaponiyaya 1 illik oxumağa getməyə şans qazanacaqdı. Hər birimiz bu imtahana ciddi hazırlaşırdıq. Mənim necə əziyyət çəkdiyimi isə hər kəs xüsusən əsl çalışqan tələbələr görürdülər və dilə gətirirdilər. Hesab edirdim ki, bizim qrupdan 3 nəfər Yaponiya hökümətinin təqaüd proqramı hesabına 1 illik oxumağa şans əldə edəcək. Mən özümü və daha iki nəfəri bu 3-lükdə şəxsən görürdüm.

Amma nəticələr bir qədər fərqli oldu və bu imtahandan sonra şəxsən mən çox məyus olmuşdum. Əlbəttə Yaponiyaya oxumağa şans əldə etmiş tələbə yoldaşımın buna tam haqqı var idi və doğru seçim olduğunu düşünürdüm amma niyə mən heç olmasa səfirliyə intervyuya dəvət olunmuş 5 nəfərin içində deyildim?! Bunu bilmək məni ruhən öldürürdü. Axı doğurdan da əziyyət çəkmişdim və öz içimdə özümü buna layiq görürdüm?! Görünür nəsə çatmamışdı…

O vaxtdan 8 il ötür, mən indiki zamandan məsələyə obyektiv qiymət verəndə düşünürəm ki, 1. Mən sadəcə son bir ili (3cü kursu) çox ciddi çalışmışdım, intervyuya çağrılmış tələbə yoldaşlarımsa 3 il idi ki, əziyyət çəkirdilər. 2. Mən sadəcə heroqlif və qrammatikaya üstünlük vermişdim, tələbə yoldaşlarım isə əsas etibarilə ünsiyyətə, bədii ədəbiyyat oxumağa üstünlük verirdilər. 3. Mən təkliyə qapılıb tək çalışmağa üstünlük verirdim, tələbə yoldaşlarım (xüsusilə qızlar) isə sosial idilər və yaponlarla tez-tez ünsiyyətdə olurdular, səfirliyə tez-tez gedirdilər, xoş əlaqələr yaratmağa çalışırdılar.

O vaxtlar bu 3-cü amilə yaltaqlıq kimi yanaşıb, eyni hərəkəti etməyəcəyimi desəm də, vaxt ötdükcə yalnış hərəkət etdiyimi, həmin dövrdə bir neçə addımımın o zamanlar düşündüyüm kimi heç də doğru olmadığını anlamağa başlayırdım. Biraz gec idi amma əsas o idi ki, səhvimi anlamışdım və onu düzəltməyin yollarını düşünürdüm.

Bunu anlamaqda mənə o zamanki və BDU-da son yaponiyalı müəllimim olan Vatanabe senseyin və ondan sonra Azərbaycana ezam olunan və 3 il Bakıda çalışan Mori senseyin böyük rolu olmuşdur. Bu iki müəllim, mənim həyatımda ilk müəllimlər idi ki, mənə qarşı “narahat olma, Allah Kərimdi, hər şey düzələr”, “heç bir problem yoxdur, İnşallah düzələr” demirdilər. Onlar dolğun və açıq şəkildə problemin və şəxsən mənim problemimin nədə olduğu görür, açıq-aşkar mənə deyir və həlli yolları haqqında məni düşünməyə dəvət edirdilər.

Bu ilk dəfə idi ki, mənim həyatımda baş verirdi. Bu iki müəllim mənə yapon dilində və Yaponiyada uğur qazanmağın yolların açıqlayır və mənim öz səviyyəmə uyğun qələbələrə gedən yolumun təməlini qoyurdular. Hansılar ki, 2-3 il ötdükdən sonra bunun nəticələrin görəcəkdim.

Fəsillər bir-birini əvəz edirdi, müxtəlif yerlərdə qeyri-peşəkar yapon dili müəllimi kimi, tərcüməçi kimi çalışmağa cəhd göstərirdim. Bir çox hallarda bu məndə alınırdı. Əsgərliyə də getdim. Əsgərlikdən geri döndükdən sonra mövzu seçdim və üzərində işləməyə başladım. İlk dəfə Yaponiyaya 2 həftəlik gəlmək şansını əldə etdim. Yadıma gəlir həyəcandan dişim şişmişdi və intervyudan sonra birbaşa diş həkiminə getmişdim. Bir neçə ay sonra isə uğurlu gedərsə 6 illik təqaüd proqramını qazanacaqdım. Qazandımda.

Elə bir dövr gəldi ki, mənim haqqımda stereotiplər gəzməyə başladı. Bir neçə yerlərdə yaponiyalı və azərbaycanlə şəxslər (özüdə bu şəxslər hər biri ayrı-ayrı yerlərdə yüksək vəzifələr tutan, görmüş-götürmüş, səviyyəli şəxslərdir) arasında yapon dilini ən mükəmməl bilən azərbaycanlı adı qazandım. Baş Nazirin müavini, ayrı-ayrı nazirlərimizin birbaşa tərcümələri mənə həvalə olunmağa başladı.

Əlbəttə mən heç zaman yapon dilini və Yaponiyanı ən mükəmməl bilən biri kimi özümü görməmişəm və görmürəm də. Mənim bugündə öyrənməli və araşdırmalı həddindən artıq çox mövzularım var. Sırf yapon dili ilə bağlı da, kiçik nüanslar var ki, hələ də səhvlərim olur. Bunların üzərində çox işləmək, tər tökmək gərəkir.

Amma bir məsələ dəqiqdi ki, mənim bugünümün təməli məhz 2007-ci ilin 6 ayı ərzində çəkdiyim əziyyət üzərində qurulub. Bu, şəxsən mənim özüm üçün danılmaz bir faktdır. Mən ilk dəfə öz real gücümü onda hiss etmişdim.

Yaponşünas olaraq yapon dilini öyrəndiyim bu 10 il ərzində bir məsələyə əmin oldum ki, fərq etməz mükəmməl oxuyursan ya ortabab, əsas məsələ davamlılıqdadır.

Hər şey elə deyilmi? İstənilən sahədə davamlı olmaqla uğur qazanmaq olar. Heç zaman mükəmməl olmağa çalışmayın, sadəcə davamlı və ardıcıl olmağa çalışın bunun isə nəticələrini bir neçə il ərzində hiss edəcəksiniz. Unutmayın döyüş bir neçə saat və ya bir neçə ay davam edər, müharibə isə illərlə və ya bir ömrünüz boyu davam edə bilər. Kiçik döyüşlərdə olacaq məğlubiyyətlərdən qətiyyən məyus olmayın. Əsas müharibəni əldən verməməkdir. İnsan hər gün yenidən doğulur, hər yeni gün isə Sizə yenidən başlamaq şansı verir. Yeni günlərinizi, yeni şanslarınızı əldən verməyin.

Qalib olmaq üçün ardıcıl, uzunmüddətli çalışqanlıq və güclü inam hissi olmalıdır insanda.

Hətta heç kimin inanmadığı bir dövrdə belə özünüzə inanın, hətta Sizə güclü görünən insanlar üstünüzə düşsələr belə öz yolunuzdan dönməyin, davamlı və ardıcıl, mətinli olun. Yaxınlarınıza və sevdiklərinizə hökmən sahib çıxın. Əgər uğrunda vuruşacağınız bir kimsə və ya kimsələr yoxdursa o zaman döyüşməyə dəyməz.

Hörmətlə, Sizin

Əlibəy Məmmədov

Sapporo şəhəri, Yaponiya

12 Avqust 2015-ci il.

Gül-çiçəklər, füsunkar gözəlliklər diyarı 富良野・色彩の丘

Furano Lavandalari
Furano Lavandaları

Salam dostlar. Sizə bir qədər Yaponiyanın gəzməli görməli yerləri haqqında məlumat vermək istərdim. Bu məqalə əsas etibarilə yaponşünaslar, yaponsevərlər, təbiət və çiçək heyranları üçün nəzərdə tutulmuşdur. Sizin üçün çox maraqlı olacağına əminəm. Bu dəfə Sizləri tanış etmək istədiyim məkan Yaponiyanın daxilində həddindən artıq çox məşhur bir yer olan, öz lavanda çiçəkləri ilə məşhur Hokkaydo adasının Furano şəhəridir. Hokkaydo adası Yaponiyanın quru ərazisinin təşkil edən 4 əsas adadan biridir. Yaponiyanın şimalında yerləşir və əsas etibarilə özünün kənd təsərrüfatı, möhtəşəm təbiəti, ləziz yeməkləri ilə məşhurdur.

Furano, Tomita Farm 2015
Furano, Tomita Farm 2015

Hokkaydo adasının mərkəzi hissəsində yerləşən Furano şəhərinin NAKAFURANO (Mərkəzi Furano) adlı hissəsində Tomita Ferması (Tomita Farm)  var. Tomita ailəsinin sahib olduğu bu ferma öz gül-çiçəkləri ilə məşhurdur və 1958-ci ildən etibarən fəaliyyət göstərir. Burada bir çox gül növləri becərilsə də, əsasən öz lavandaları ilə məşhurdur. Burda lavanda dadı verən dondurmalar, çaylar və digər içki növləri satılır.  Lavanda ətirli dondurma.

Çox ləzzətlidir. 300 yenə (3 manat) satılır.
Çox ləzzətlidir. 250 yenə (2 manata) satılır. Lavender İce cream

Ferma ərazisində restoranlar, hədiyyə mağazaları vardır. Burada lavanda yağları, lavanda ətirli kosmetik məhsullar və digər maraqlı suvenirlər əldə etmək mümkündür. Qiymətlər bir qədər yüksək olsa da burada düşünmədən xərcləməyə dəyər.

Lavanda ətri verən mağazanın qarşısında
Lavanda ətri verən mağazanın qarşısında

Lavanda sezonu əsasən İyul ayının 10-20 arası olur. Bu sezon burda o qədər turist olur ki, iynə atsan yerə düşməz. Mən Yaponiyada olduğum müddətdə bir neçə dəfə getmişəm. Bu dəfə xarici tələbələr və şəhər camaatı ilə birlikdə cəmi 45 nəfər olmaqla getdik. Sapporo şəhərindən təxminən 2 saat yarımlıq məsafədə yerləşir. Ötən il 105 nəfərlik böyük bir qrupla getmişdik. Qeyd edim ki, hər iki səfəri mənim rəhbərlik etdiyim Hokkaydo Universiteti Xarici Tələbələr Assosasiyası təşkil etmişdir. Şəxsən lavanda çiçəklərinin görkəmini  o qədər  sevməsəm də, ətrinə heyranam.

wpid-wp-1439172880019.jpegwpid-wp-1439172880019.jpeg
Burada Tomita Fermasında həm də yemiş yetişdirilir. Çox gözəl görkəmə, ətrə və dada malik olan yemişlər eyni zamanda kifayət qədər baha qiymətə satılır. Bir kiçik dilimi 300 yenə (3 manat). Təxminən 2 kiloqramlıq yemişi 30-50 manat arasında satırlar. Burada satılan yemişləri həmin gün yemək olmur. Evə gətirdikdən sonra 4 gün gözləmək lazım gəlir.

Tomita Fermasında satılan yemişlər
Tomita Fermasında satılan yemişlər

Gözəlliyi ilə heç də Furanodan geri qalmayan digər bir məkan isə Biey-də yerləşir. Buranın adı Şikisai no Oka-dır. Hektarlarla ərazidə gül-çiçək əkib becərilir. Turistlərin sayı olduqca çoxdur. Xüsusilə də Çinli qonaqlar üstünlük təşkil edir. Bəzi yerlərdə yerli yaponlardan daha çox çinli turistlərə rast gəlinir. Aşağıda bir neçə şəkli bölüşmək istərdim.

Shikisainooka, Bie
Şikisai no Oka, Biey 2015
Shikisai no oka, Bie
Şikisai no oka, Biey

Şikisai no Okanı mən şəxsən Furanodan daha çox xoşlayıram. Düzdür müasirlik, servis baxımından Furano buranı üstələsə də, genişlik, azadlıq baxımından mən ikinciyə üstünlük verirəm. Daha geniş daha böyük daha rahat ərazi! İnsan belə yerləri görəndə yaponlara heyran qalır. Əlbəttə bəyənmədiyimiz, öyrəşmədiyimiz xüsusiyyətləri olsa belə yaponlar adi bir yerdə heçnədən gözəlliklər yaratmaqda və bunu təbliğ etməkdə ustadırlar.

Bu məqaləni bir balaca da genişləndirib, şəkillər əlavə edəcəm.