Həyatın ədalətsiz olduğunu qəbul edib, yaşam mübarizəsi aparmaq gərəkir

Həyatın ədalətsiz olduğunu qəbul edib, yaşam mübarizəsi aparmaq gərəkir

Dünyanın ədalətli olmasına və olacağına inanmaq isə sadəcə gülünc doğurur. Həyatın ədalətsiz olduğunu qəbul edib, yaşam mübarizəsi aparmaq gərəkir.
Fetulla Gülən və onun məktəblərinin ideologiyasına qarşı olmuşam hər zaman. Onların ən güclü vaxtlarında belə, Ərdoğanla öpüşüb-görüşdükləri vaxtlarda belə. Tanışlarım arasında bu məktəbləri bitirənlər, təhsil alanlar çox idilər və hər zaman çalışırdılar ki, qarşı tərəfi öz təsirləri altına salıb, öz yollarında dost etsinlər. Bu məndə bir növ ikrah hiss oyadırdı. Niyə görə mən məcburi bunların yoluyla getməliyəm ki?
Hətta Yaponiyaya gəldikdən sonra belə Gülən mətəbinin xarici ölkələrdən olan tələbələri ilə bəzən məsciddə üz-üzə gələndə deyirdilər ki, “sən yaxşı oğlan ola bilərsən əgər bizimlə oturub-dursan, yeyib-içsən, bütün gün məsciddə olsan”. Yəni belə çıxır ki, kim bunlardan deyil, pis adamdır? Bu düşüncə tərzini kökündən yalnış hesab edirəm.
Hər bir insanın, qrupun, cəmiyyətin, dövlətin özünün inandığı yol ola bilər amma bu o demək deyildir ki, o yoldan olmayanları özünə düşmən bilməlisən.
Amma bütün bunlarla belə dünyanın bir çox ölkələrində məktəblər açmış və savadlı kadrlar da yetişdirmişlər. Hətta Azərbaycanın ən ucqar kəndlərində məktəblər açmaqla, kəndlilərimizi təhsillə təmin etmişlər. Özü də kifayət qədər yüksək səviyyəli təhsillə.
Siyasi mübarizələr, iki lider arasında münasibətlər kəskinləşəndə, olacağı bu olur. Necə ki, vaxtı ilə, dünya liderləri Ben Ladenlə birlikdə yeyib içirdilər, Qəddafinin qonaqlıqlarına təşrif buyururdular amma bir anda siyasi mübarizə kəskinləşəndə, artıq bir tərəf terrorist adlandırıldı və digərləri (güclülər) tərəfindən məhv edildi.
Tarixlər boyu bu belə olub, bundan sonra da belə hadisələr olacaq.
Ona görə ən güclü olmaq lazımdır. Dünyanın ədalətli olmasına və olacağına inanmaq isə sadəcə gülünc doğurur. Həyatın ədalətsiz olduğunu qəbul edib, yaşam mübarizəsi aparmaq gərəkir.
Əlibəy Məmmədov
Tokyo, Yaponiya
Advertisements

Qafqaz Universitetinin bağlanması haqqında

Qafqaz Universitetini ideologiyası baxımından dəstəkləməsəm də, bağlanmasına üzüldüm. Düzdü, orda da insanların düşüncələrini müəyyən istiqamətdə “doldururdular”. Və özlərindən olmayanlara yad gözlə baxmağa meylli tələbələrini çox görmüşəm. Amma bununla belə, Azərbaycanda elm, təhsil sahəsində qabaqcıl təhsil müəsisələrindən biri olmaqla, Azərbaycan elminin inkişafında özünəməxsus paya sahib bir universitet olduğu da danılmaz bir faktdır. Hətta Bakı Dövlət universitetindən imtina edib, Qafqaz universitetini seçən tələbələri də görmüşdük.
Nəticə etibarilə Erdoğanın komandası ideologiya müharibəsində inamlı addımlarla qələbəyə doğru addımlayır. Bu da real mənzərədir.

Əlibəy Məmmədov
Tokyo, Yaponiya

Həyatın ədalətsiz olduğunu qəbul edib, yaşam mübarizəsi aparmaq gərəkir”

“Dünyanın ədalətli olmasına və olacağına inanmaq isə sadəcə gülünc doğurur. Həyatın ədalətsiz olduğunu qəbul edib, yaşam mübarizəsi aparmaq gərəkir”
Fetulla Gülən və onun məktəblərinin ideologiyasına qarşı olmuşam hər zaman. Onların ən güclü vaxtlarında belə, Ərdoğanla öpüşüb-görüşdükləri vaxtlarda belə. Tanışlarım arasında bu məktəbləri bitirənlər, təhsil alanlar çox idilər və hər zaman çalışırdılar ki, qarşı tərəfi öz təsirləri altına salıb, öz yollarında dost etsinlər. Bu məndə bir növ ikrah hiss oyadırdı. Niyə görə mən məcburi bunların yoluyla getməliyəm ki?
Hətta Yaponiyaya gəldikdən sonra belə Gülən mətəbinin xarici ölkələrdən olan tələbələri ilə bəzən məsciddə üz-üzə gələndə deyirdilər ki, “sən yaxşı oğlan ola bilərsən əgər bizimlə oturub-dursan, yeyib-içsən, bütün gün məsciddə olsan”. Yəni belə çıxır ki, kim bunlardan deyil, pis adamdır? Bu düşüncə tərzini kökündən yalnış hesab edirəm.
Hər bir insanın, qrupun, cəmiyyətin, dövlətin özünün inandığı yol ola bilər amma bu o demək deyildir ki, o yoldan olmayanları özünə düşmən bilməlisən.
Amma bütün bunlarla belə dünyanın bir çox ölkələrində məktəblər açmış və savadlı kadrlar da yetişdirmişlər. Hətta Azərbaycanın ən ucqar kəndlərində məktəblər açmaqla, kəndlilərimizi təhsillə təmin etmişlər. Özü də kifayət qədər yüksək səviyyəli təhsillə.
Siyasi mübarizələr, iki lider arasında münasibətlər kəskinləşəndə, olacağı bu olur. Necə ki, vaxtı ilə, dünya liderləri Ben Ladenlə birlikdə yeyib içirdilər, Qəddafinin qonaqlıqlarına təşrif buyururdular amma bir anda siyasi mübarizə kəskinləşəndə, artıq bir tərəf terrorist adlandırıldı və digərləri (güclülər) tərəfindən məhv edildi.
Tarixlər boyu bu belə olub, bundan sonra da belə hadisələr olacaq.
Ona görə ən güclü olmaq lazımdır. Dünyanın ədalətli olmasına və olacağına inanmaq isə sadəcə gülünc doğurur. Həyatın ədalətsiz olduğunu qəbul edib, yaşam mübarizəsi aparmaq gərəkir.
Əlibəy Məmmədov
Tokyo, Yaponiya
alibay 1

“‪#‎ANS‬ telekanalının bağlanması ilə bağlı”

#ANS telekanalının bağlanması ilə bağlı”
Azərbaycanda əks (qarşı, fərqli) fikrə (tənqidə) qarşı insanların, cəmiyyətin əksər hissəsinin bu qədər dözümsüz olması, fərqli fikri təhqirlə qarşılaması məni çox üzür. Amma bu bir reallıqdır ki, bizim cəmiyyət bu dəyərlər üzərində qurulmuşdur. Bu problem bizim ölkədə olan təhsil sisteminin problemlərindən doğur. Məktəbdə müəllimlərimizin fikrinə qarşı fikir söyləyəndə üstümüzə mel, xətkeş atırdılar. “Sən kimsən, sakit otur yerində” deyirdilər. Digərini dinləmə mədəniyyəti çox aşağı səviyyədədir. Hamı mütləq qələbəyə, qarşı tərəfin mütləq məhvinə çalışır. Bütün bunları qəlb ağrısı ilə izləyirəm.
Bu baxımdan #ANS telekanalının bağlanmasını anlamaq olar. Lakin, istənilən halda, bunu Azərbaycanda azad mətbuata qarşı atılmış bir addım kimi qiymətləndirirəm. Hətta Fetulla Gülən terrorist anlandırılsa belə, onun da düşüncələrini insanlar duymaq istər, bilmək istər, açıqlamaq istər. Bunu araşdırmaqda, bununla bağlı məlumat yaymaqda bir cinayət tərkibimi var? Əsla belə olduğunu düşünmürəm. ANS telekalının tarixi vardır, bu kanal uzun illər Azərbaycan xalqı, onun gələcəyi üçün çalışmış bir telekanaldır.
İnanmaq istərdim ki, bu məsələ ilə bağlı məsul qurumlar bu yalnış qərarlarından tez bir zamanda yan keçəcək və ANS telekanalının yayımı bərpa ediləcəkdir.
 
Əlibəy Məmmədov
Tokyo, Yaponiya

Yaponiyada yaşayan azərbaycanlı: “Yapon xanımlarda əcnəbilərə qarşı bir ayrı sevgi gördüm” – MÜSAHİBƏ +

Modern.az saytına müsahibəmi olduğu kimi təqdim edirəm. Xaricdə təhsil, diaspora fəaliyyəti, xaricdə olan həmvətənlərimizin necə fəaliyyət göstərməli olduğu, ümumilikdə mənim niyə görə yaponiyada olmağım, həyata baxışlarım, düşüncələrim və gələcək planlarımla bağlı məlumat əldə etmək istəyənlər üçün maraqlı və keyfiyyətli bir məqalə olduğunu düşünürəm.

———————————————————————

Yaponiyada yaşayan azərbaycanlı: “Yapon xanımlarda əcnəbilərə qarşı bir ayrı sevgi gördüm” – MÜSAHİBƏ  +

18.07.2016, 10:02

img112
Şəkil 2015-ci ilin Mart ayında Kyoto şəhərində çəkilmişdir. Sakura mövsümü çox gözəl keçir. 

Moderna.az saytı Yaponiyada yaşayan həmyerlimiz, Yaponiya-Azərbaycan Əməkdaşlıq Assosasiyasının sədri Əlibəy Məmmədovla müsahibəni təqdim edir.
– Əlibəy, əvvəlcə öz barəlumat verərdiniz?

 

– Yaponiyanın Hokkaydo Universitetinin siyasi elmlər üzrə doktorantı, universitetin xarici tələbələr assosasiyasının fəxri prezidenti, Yaponiya-Azərbaycan Əməkdaşlıq Assosasiyasının təsisçisi və sədriyəm. Təxminən 4 il yarımdır ki, Yaponiyada yaşayıb, təhsil alıram, işləyirəm.

1988-ci ildə Moskva şəhərində doğulmuşam. Bakı şəhərində böyüyüb boya-başa çatmışam. 27 yaşım var. Valideynlərim Moskva Dövlət Universitetinin Tarix fakültəsinin məzunlarıdırlar. Tarixçi ailəsində böyüməyim, mənim bir şəxsiyyət kimi formalaşmağımda müstəsna rol oynayıb.

Evimizdə hər zaman tarixçi abı-havası hökm sürüb. Evimiz tarixi şəxsiyyətlər haqqında kitablarla zəngin idi. Mənim adımın Əlibəy qoyulmasında da bir məqsəd olub.

Qeyd edim ki, Səfəvilər dövlətindən xarici ölkəyə (səhv etmirəmsə İtaliyaya) ilk dəfə ezam olunan azərbaycanlı diplomatın adı da məhz Əlibəy olmuşdur. Valideynlərim mənim gələcəkdə diplomat olacağıma inanaraq, bu adı mənə bəxş etmişlər.
1994-2000-ci illərdə Nəsimi rayonundakı 111 saylı orta məktəbdə, 2000-2005-ci illərdə Xətai rayonunda yerləşən, ölkə miqyasında sayılıb-seçilən 20 ən güclü məktəbdən biri olan, akademik Azad Mirzəcanzadə adına 147 saylı Texniki-Humanitar Liseyində təhsil almışam. Bu liseydə təhsil almaq imkanı əldə etməyim, mənim elmi səviyyəmi kifayət qədər artırıb. 2004-cu ildə tarix fənni üzrə Respublika Olimpiadasında 2-ci yerə layiq görülmüşdüm. 2005-ci ildə məktəbi bitirdikdən sonra qəbul imtahanları başladı. Mən lazımı nəticəni göstərməklə Bakı Dövlət Universitetinin Şərqşünaslıq (indiki Regionşünaslıq) fakültəsinə yapon dili və ədəbiyyatı ixtisası üzrə daxil oldum. Burada yapon dili, ədəbiyyatı, onun tarixi və mədəniyyəti, insanları, adət-ənənələri, elminin inkişafı ilə bağlı bakalavr səviyyəsində kifayət qədər məlumatlara sahib oldum. Həmin dövrdə il ərzində ölkə üzrə yalnız 8 nəfər bu ixtisasa daxil ola bilirdi. Həmin 8 xoşbəxtdən biri mən idim. Bizə Yaponiyanın Bakıdakı səfirliyi çox yardım edirdi, bizimlə yaxından maraqlanırdılar. Hər ay səfirlikdə diskussiyalar etmək şansı qazanırdıq. Azərbaycana səfər edən yaponiyalı qonaqlar tez-tez universitetimizə məruzələr etmək üçün təşrif buyururdular. Üstəlik Yaponiya hökümətindən ezam olunmuş peşəkar yapon müəllimlər bizə yapon dilinin incəliklərini öyrədirdilər.

Bütün bunlara baxmayaraq, universitetə daxil olduğum ilk 2 il ərzində heç də mükəmməl tələbə deyildim. Qiymətim əla idi, amma bir çox vacib məqamlarda qrup yoldaşlarımdan geri qalırdım. Təsadüfi deyildir ki, Yaponiyadan ezam olunmuş müəllimimiz də mənə o qədər fikir vermirdi. Daha savadlı tələbələrə diqqət ayırırdı. 16-17 yaşlarında olan bir tələbə üçün bunlar heç şübhəsiz təsirsiz ötüşməyə bilməzdi.

Mənim də özümə görə öz “səbəblərim” var idi. İlk sevgimdən ayrılmağım, ailəmizdə olan iqtisadi problemlər, valideynlərimin düşüncələrində olan anlaşılmazlıqlar və s. təhsilimə tam gücümlə diqqət cəmləşdirməyimə mane olurdu. Bunlar, ən azından həmin dövrdə öz tənbəlliyimi bir növ ört-basdır etmək, ona bəraət qazandırmaq üçün özümə qarşı uydurduğum və inanmaq istədiyim bəhanələrim idi. Özümü psixoloji cəhətdən də olduqca zəif biri hesab edirdim. Qrup yoldaşlarımdan da tez-tez “Əlibəy sənə Yaponiya, yapon dili uyğun deyil”, “özünə daha uyğun yolu seçmək vaxtıdır”, “bəlkə Tarix fakültəsinə keçəsən” kimi şərhlər də eşidirdim.

Məktəbimizdə olan ingilis dili müəlliməsi isə yapon dili və ədəbiyyatı ixtisasına qəbul olunduğumu biləndə demişdi ki, “Əlibəy heç ingiliscə doğru-dürüst danışa bilmir, o ki qaldı yaponca öyrənsin”.
Hər həftənin 4-cü günü yapon dilindən test imtahnalarımız da olurdu. Əksəriyyətini buraxırdım. Bunlar mənə çox pis təsir edirdi.

Amma belə davam edə bilməzdi. Mən hər zaman öz daxilimdə olan parlaq günəşin işıltısını hiss edirdim. İçimdə olan atəşi alovlandıracaq bir gücə, bir düşüncəyə, bir insana ehtiyacım var idi.

Həmin insanla tanışlığım isə 2007-ci ilə təsadüf etdi. Yaponiyadan Vatanabe adlı kişi müəllim ezam olundu universitetimizə. Bu şəxs ixtisasca ədəbiyyatçı olsa da, çox fəlsəfi bir insan idi. Həyat və insanlar haqqında öz fəlsəfəsi var idi. Düşüncələrində razılaşmadığım məqamlar olsa belə, ondan öyrənməli çox məsələlər var idi. Tamamilə başqa dünyada yaşayırdı sanki. Vatanabe müəllim mənə hər zaman deyərdi ki, “sən çox güclü insansan, sadəcə özünü düzgün qiymətləndirməyi bacarmırsan və öz gücünü, vaxtını düzgün idarə edə bilmirsən. İnsanlarla münasibətlərinə az fikir verirsən. Bu mənfi cəhətlərini düzəldə bilsən ardıcıl uğurlar qazanacaqsan. Öz üzərində işlə. Miqyasın əhəmiyyəti yoxdur, əsas odur ki, davamlı işləyəsən. Nəticəsini görəcəksən”.

Bu kəlmələr mənim qulağımda sırğa olmuşdu. 3-cü kursda oxuyanda artıq ilk 4 ayda qrup yoldaşlarım və müəllimlərim də mənim əziyyət çəkərək, oxumağıma şahid olurdular və bunu dilə gətirirdilər. Xüsusilə, heroqlifi gözəl bildiyimə görə dostlar arasında “Gəzən lüğət” ləqəbini qazanmışdım. 2008-ci ilin mart ayında səfirlikdə imtahan planlaşdırılırdı. İlk yeri tutacaq tələbə Yaponiyaya bir illik proqram üzrə təqaüdlə təhsil almaq imkanı əldə edəcəkdi. Çox hazırlaşmışdım və inanırdım ki, qazanacam. Amma belə olmadı. Hətta, səfirliyə müsahibəyə çağırılmış 5 nəfərin siyahısında adım belə, yox idi. Əslində belə də olmalı idi. Mən sadəcə son 1 ili ciddi şəkildə hazırlaşmışdım. Qrup yoldaşlarım isə 3 ildir ki, davamlı və sistemli şəkildə hazırlaşırdılar. Mən əzbərçiliyə meylli idim, qrup yoldaşlarım isə məğzin dərkinə. Mən sanki vitaminlərlə qidalanırdım, qrup yoldaşlarım isə təbii qidanın özüylə. Buna görə də bu nəticələr təbii idi və soyuqqanlı qəbul etmək lazım idi.

Amma çox pis təsir etmişdi mənə. Hətta təxminən 1 ay psixolji cəhətdən o qədər gərgin idim ki, universitetə dərsə də getmirdim.

Bütün bunlara baxmayaraq, 2009-cu ildə BDU-u qırmızı diplomla bitirməyə nail oldum. Amma içimdə narahaçılıq var idi və bu məni hətta yuxularımda belə, rahat buraxmırdı. Bir neçə dəfə şansımın olmasına rəğmən, Yaponiyaya təhsil almağa getmək şansını əldən vermişdim. Bunu özümə heç cür bağışlaya bilmirdim.

2009-cu ilin iyul ayında 1 il müddətinə hərbi xidmətə yola salındım. Bu bir il ərzində kifayət qədər düşündüm və hərbi hazırlıqlarım da mənim psixoloji cəhətdən sarsılmaz bir əsgər kimi yetişməyimdə əvəzsiz rol oynadı. 2010-cu ilin iyulunda manqa komandiri olaraq hərbi xidməti uğurla başa vurdum. Hətta bir neçə hərbi hissəyə müəyyən silahlardan dərs keçməyə belə,  göndərildim. Bakıya qayıtdıqdan sonra düşündüm ki, artıq uğursuzluqlar geridə qaldı. Kifayət qədər uğursuzluğum olub. Artıq davamlı, silsilə uğurlar qazanmaq zamanıdır. Yapon dilində belə bir gözəl atalar sözü var “Uğursuzluq uğurun başlanğıcıdır”. Mənim də uğursuzluqlarım, qarşıdan gələcək böyük uğurlarımın başlanğıcı idi əslində.

Öz üzərimdə kifayət qədər işlədim. Bakıda yaşayan və işləyən yaponlarla xoş münasibətlər qurdum. Səfirlikdə haqqımda kifayət qədər müsbət rəy yarandı. Səfirlik və Bakıda olan böyük Yaponiya şirkətlərindən iş təklifləri gəlməyə başladı. 2 il təxminən tərcüməçi kimi və yarı peşəkar yapon dili müəllimi kimi fəaliyyət göstərdim. Bu müddət ərzində hər zaman tanrıya dua edirdim ki, mənə yenidən şans versin.

Həmin şans 2011-ci ildə gəldi. May və iyun aylarında ard-arda iki imtahan keçirildi səfirlikdə. Mən artıq imtahandan qabaq özümü daxilən qalib hiss edirdim. Bu dəfə ki, inam hissim, güclü işin nəticələrinə söykənirdi. Hər iki imtahanda ən yüksək nəticəni göstərməklə Yaponiyaya təhsil almağa getmək şansı əldə etdim. Sevincimin həddi-hüdudu yox idi. İlk dəfə idi ki, həyatımda böyük bir uğur qazanırdım. İkinci imtahan daha vacib idi. Bunun nəticəsində müvafiq imtahanlardan keçməklə ümumilikdə 6 illik (1 il tədqiqatçı tələbə, 2 il magistratura və 3 il doktorantura pillələri üzrə) Yaponiya hökümətinin təqaüd proqramını əldə etmiş olacaqdım. Mən arzumu həyata keçirdim, bu nailiyyəti əldə edə bildim. Hesab edirəm ki, uğurumun əsasını, heç kimin mənə güvənmədiyi anlarda belə, özümə qarşı hiss etdiyim güclü inam hissi olmuşdur.

– Yaponiyanı seçməniz hansı zərurətdən irəli gəldi?

 

– Uşaqlıqdan daxilimdə Şərq ölkələrinə, xüsusilə Yaponiya, Çin və Koreyaya qarşı xüsusi rəğbət hissi var idi. Bu ölkələrin tarixi və mədəniyyətinə böyük marağım var idi. Xüsusilə Çin və Yaponiya mədəniyyətinin zənginliyi məni özünə məftun etmişdi. Anam Yaponiya tarixi ilə bağlı müəyyən biliklərə sahib idi və mənimlə bölüşmüşdü bildiklərini. Məktəbdə şagirdlər, universitetdə tələbələr arasında Avropa və Amerikanı seçənlər çox idi. İngilis dili daha populyar idi. Mən də ingilis dilini öyrənirdim. Çünki bilirdim ki, bu dili bilmədən beynəlxalq səviyyəli bir insan olmaq mümkün deyil. Amma tək bununla kifayətlənmək istəmirdim. Mən xüsusi rəğbət bəslədiyim Yaponiyanı, onun insanlarını öyrənmək, bu ölkəni fəth etmək arzusunda idim. Bunun üçün isə yapon dilini bilmək çox vacib idi. Bunsuz müşkül məsələ olardı. Ona görə universitetə daxil olanda “Yapon dili və ədəbiyyatı” şöbəsini seçdim. Universitetdə peşəkar səviyyədə yapon dili bacarığına yiyələndikdən sonra bu dildə elmi iş yazmaq və Yaponiyanın elm dünyasını fəth etmək fikrinə düşdüm. Bu ölkədə elm adamları çox yüksək pillədədirlər və ölkəni daxili və xarici siyasətinin formalaşmasında elm adamlarının çox mühüm əməyi və təsir gücü vardır. Bizim universitetimizdə belə siyasətçilər və biznesmenlər müntəzəm olaraq professorlardan müəyyən məsələlər üzrə məsləhətlər almağa gəlirlər və bu adi haldır. Yaponiyanın elm dünyasını fəth etməkdə məqsədim var idi. Azərbaycan haqqında müsbət rəy yaratmaq. Ölkəni onun insanları ilə tanıyırlar. Xaricdə olan hər bir insan öz ölkəsinin bir növ güzgüsüdür. İnsanlar onunla ölkə haqqında fikir formalaşdırırlar. Bunun üçün də mən hər zaman belə hesab edirəm ki, xaricdə olan hər bir azərbaycanlı özünü ölkəsinin səfiri, konsulu hiss etməli və buna uyğun hərəkət etməlidir. Öz davranışlarına fikir verməli, danışığına, davranışına böyük diqqət yetirməlidir. Ölkə haqqında bir dəfə stereotip yaranarsa sonra onu dəyişmək çox çətin olur. Onun üçün də xaricdə olan hər bir vətəndaşımız özünü ağıllı diplomat kimi aparmalıdır. Mən də elm adamı kimi özümü tanıtmaqla, ölkəmlə bağlı xoş bir rəy yaratmaq fikrində idim və bu işdə müəyyən uğurlar da əldə etdim. Yaponiyanın iqtisadi və siyasi təcrübəsini Azərbaycanda gələcəkdə tədbiq etmək istərdim. Bundan həm dövlətimiz həm də xalqımız yararlana bilər.

2011-ci ilin imtahanlarından uğurla keçdikdən sonra, Bakıdakı Yaponiya səfirliyinin qiymətləndirməsi və şəxsən səfirin xasiyyətnaməsi ilə Yaponiya universitetlərinə təhsil almaq şansın əldə etdim. 2012-ci ilin aprel ayında Yaponiyanın 5 ən məşhur və qədim imperator universitetlərindən biri olan Hokkaydo Universitetinə qəbul olundum. Ona görə bu universiteti seçdim ki, məni mövzum üzrə Yaponiyada bir nömrəli professor məhz burada işləyirdi. Həm Hokkaydonun möhtəşəm iqlimi məni özünə cəlb etmişdi. İlk 1 ildə, əsas etibarilə yapon dili bacarığımın inkişaf etdirilməsi üzərində işlədim və natiqlik qabiliyyətimi artırdım. 2013-2015-ci illərdə magistr pilləsində təhsil aldım.

2015-ci ildə Hokkaydo Universitetinin magistr pilləsini uğurla bitirdim. Elmi işimi yapon dilində “Kuril adaları problemi və ictimai rəy” mövzusunda müdafiə etdim. Bununla bağlı 28 səhifəlik elmi məqaləm bu ilin mart ayında Yaponiyanın məşhur “Sərhəd Araşdırmaları” elmi jurnalında çapdan çıxdı. 2015-ci ilin aprel ayında isə universitetin doktorantura pilləsinə ucaldım. Burada isə mövzum “Kuril adaları problemi və Dağlıq Qarabağ münaqişəsinin müqayisəli təhlili”dir. Bu mövzuda Yaponiyada və Amerikada bir neçə beynəlxalq elmi konfranslarda ingilis və yapon dillərində çıxışlarım olmuşdu. Eyni zamanda Şri-Lankada baş vermiş vətəndaş müharibəsini də müqayisəli şəkildə öyrənirəm. Regionlara da dəfələrlə səfərim olmuşdu. Bu il Şri-Lankaya da araşdırma aparmağa gedəcəm.

Əlbəttə, təbii olaraq, sual oluna bilər ki, bunlar tamamilə fərqli problemlərdir. Doğru irad kimi qəbul etmək olar bunu. Mənim elmi rəhbərimlə də bu mövzuda bir neçə dəfə elmi mübahisələrimiz olmuşdu. Həm Kuril adaları və həm də Dağlıq Qarabağ münaqişəsi ilə bağlı təhqiqatlarda daha çox ölkə rəhbərlərinin, söz sahibi olan siyasətçilərin, Xarici İşlər Nazirliyi səviyyəsində olan danışıqların təhlillərini görürük. Əlbəttə, bunlar çox vacibdir və araşdırılmalıdır. Amma sadəcə bunlarla kifayətlənmək doğru deyildir. Bu müharibələr, problemlər nəticəsində öz yurd-yuvalarından didərgin düşmüş insanların vəziyyəti necə? Onların problemə yanaşmaları? Problemin həllini necə görmələri? Ermənilərlə birgə yaşama necə yanaşmaları? Bütün bu sualları qaldırmaq gərəkir. Problemlər nəticəsində ona qədər olan stabil həyatları məhv olmuş, iqtisadi yaşam şəraitləri tamamilə dəyişmiş, gözlərinin qarşısında görünməyən və görünən sərhədlər yaranmış və öz doğma, hüquqi yurd-yuvalarından didərgin salınmışlar. Biz hər zaman problemlə bağlı danışıqlar aparanda əsas prioritet məsələ kimi bu insanların mövqelərini qaldırmalıyıq. Məsələ öz həllini siyasi yolla tapacaqsa belə, bu regionun insanlarının düşüncə və mövqelərini özündə əks elətdirməlidir.

Sadəcə əraziləri geri qaytarmaqla və ya müqavilə imzalamaqla problemin həllinə nail olmaq olmaz. Ən əsas problemlər məhz bundan sonra başlayacaq. Bu ərazilərdə ermənilərlə, azərbaycanlılar yenidən birgə yaşamağa başlayacaqlar. Başa verə biləcək bütün çaxnaşmaları öncədən dəqiqliklə bilib, qarşısını almaq gərəkəcəkdir. Uzun bir proses olacaq amma lazımi mütəxxəssislər bu işə cəlb olunarsa, məsələnin tam həllinə inamım yüksəkdir.

– Orada yaşayan azərbaycanlı çoxdurmu və əlaqələriniz necədir?

 

– Yaponiyada təxminən 50 nəfərə yaxın həmyerlimiz yaşayır. Əsas etibarilə, tələbələr, səfirlik işçiləri, yerli şirkətlərdə çalışanlar və onların ailə üzvləridir. Sözün düzü, mənim üçün azərbaycanlı anlayışı sadəcə Azərbaycan pasportuna sahib olanlarla məhdudlaşmır. İran azərbaycanlılarını mən xüsusilə qeyd etmək istərdim. Onlar bizimlə Aərbaycan dilində ünsiyyət qurur və qürur hissi ilə özlərini azərbaycanlı hesab edirlər. Mən belə hesab edirəm ki,Azərbaycan dilində danışan və özünü azərbaycanlı hesab edən hər kəs bizim həmvətənimizdir. Azərbaycanlıların tarixi sırf Azərbaycan Respublikası sərhədləri ilə məhdudlaşmır. Həmyerlilərimiz tarixi əsrlər boyu bütün dünyaya yayılmışdır. Bu çox vacib məqamdır və bunu unutmaq olmaz. Burada yaşayan həmvətənlərimizin münasibətlərinin qarşılıqlı anlaşma və dostluq əsasında qurulduğunu düşünürəm.

– Yaponiyada təhsil almaq çətin deyil ki?

 

– “Ucuz ətin şorbası dadlı olmaz” deyib atalarımız. Əlbəttə, yapon dili asan dillərdən hesab olunmur. Amma onun da öz qaydaları vardır. Yaponiyada təhsil almaq asan deyil. Bu sırf dil çətinliyinə görə deyil. Həm də adət-ənənə, yerli qaydaların fərqliliyi, xaricilərə olan münasibət, düşdüyün mühit, ətrafında olan insanlarla əlaqədar olaraq dəyişir.

Universitetdə əsas etibarilə siyasi mövzulu kitabları ingilis və yapon dillərində oxuyuruq. İlk zamanlar çox çətin idi. Amma zaman keçdikcə, insan uyğunlaşır. Bu da yeni bir səviyyədir. Yeni bir modeldir.

Amma əgər bir dəfə uğur qazana bilsən, yaponların qəlbini fəth edə bilsən, ondan sonra hər bir işdə özləri insana kömək göstərirlər. Dəstək olurlar.

– Azərbaycan diasporu Yaponiyada necə fəaliyyət göstərir?

 

– Yaponiyada 2000-ci illərdə Azərbaycan diasporu fəaliyyət göstərib. Kifayət qədər uğurlar da qazanılıb. Amma 2010-cu ildən bu yana Yaponiyada Azərbaycan diasporunun fəaliyyəti ilə bağlı hər hansısa bir məlumata rast gəlmirik. Böyük bir boşluq var idi. Bu boşluğu aradan qaldırmaq məqsədilə 2012-ci ilin oktyabr ayında etibarən, Yaponiyada diaspora fəaliyyətinə start vermişəm.

İlk əvvəllər sadə bir tələbə olaraq, Yaponiya məktəblərində, ictimai orqanlarında, universitetlərdə Azərbaycanla bağlı seminarlarla bu fəaliyyətə başlamışam. 2013-cü ildə Hokkaydo Universitetinin Beynəlxalq Münasibətlər bölməsinə işə götürüldüm. 1 il burada işlədim. Əsas məqsəd xarici tələbələrə xarici tələbənin nöqteyi nəzərindən yanaşmaq və onların gündəlik üzləşdikləri problemlərin həllini araşdırmaqdan ibarət idi. Burada işləməklə kifayət qədər özümü tanıtmağı bacardım. Təkcə universitetdə deyil, universitetin yerləşdiyi Sapporo şəhər ictimaiyyəti, ziyalıları, yerli biznesmenləri ilə də xoş münasibətlər qurulmasına nail oldum. Bütün bunlar nəticəsində 2014-cü ildə Hokkaydo Universitetinin Xarici Tələbələr Assosasiyası rəhbərliyinə namizədliyim irəli sürüldü və may ayının 15-də rəsmən assosasiyaya prezident seçildim. 2015-ci ilin aprel ayının 23-də yenidən bu vəzifəyə seçildim. 2016-cı ilin aprel ayından isə fəxri prezidenti olaraq fəaliyyət göstərirəm. Qeyd edim ki, universitetimizdə 1800 nəfərdən çox xarici tələbə təhsil alır. Onların içində ilk əvvəl yeganə azərbaycanlı tələbə olmağıma baxmayaraq prezident seçilməyim böyük bir hadisə kimi qələmə verilirdi.

Assosasiyaya prezident seçilməyim mənim bir çox həlledici hüquqlara yiyələnməyimə gətirib çıxartdı. Bu hüquqlarımdan istifadə etməklə, Yaponiyada olan Azərbaycan diasporu fəaliyyətim keyfiyyətcə yeni bir mərhələyə qədəm qoydu. Bunun nəticəsində, təşkil etdiyimiz Beynəlxalq Mədəniyyət gecələrində, Beynəlxalq Yemək festivallarında Azərbaycan adı tez-tez işlənməyə başladı. Azərbaycanla bağlı elmi konfranslar da təşkil etdik. Hər zaman məqsədim belə tədbirlərə daha çox elm adamlarının, biznesmenlərin cəlb edilməsi olmuşdur. Çünki sırf bu adamlar ölkə siyasətinin istiqamətlərinin müəyyənləşdirilməsində aparıcı rol oynayırlar.

Xüsusilə qeyd etmək istədiyim isə, Sapporo şəhərində hər il fevral ayında baş tutan Beynəlxalq Qar Fiqurları Festivalında iki il ard-arda Azərbaycanın təmsil olunması nail olmaq idi. Hokkaydo Universiteti Xarici Tələbələr Assosasiyasının prezidenti olaraq bu təşəbbüslə çıxış etmişdim. Bu təklifim festivalın təşkilatçılarından olan, özündə yaponiyalı biznesmenləri cəmləşdirən “Sapporo Ohdori Lions Club” tərəfindən dəstəklənib. 2015-ci ildə Qız Qalası və qarşısında milli geyimdə olan həmvətənlərimizin qardan hazırlanmış fiqurları nümayiş etdirilib. 2016-cı ildə isə Heydər Əliyev Mərkəzi və qarşısında milli geyimli azərbaycanlıların qardan fiqurları hazırlanmışdı. 2 il ərzində yerli və xarici təxminən 5 milyon insan bu möhtəşəm festivalı izləyib. Əsas iş yerli professional şirkət tərəfindən hazırlandıqdan sonra, Sapporo ziyalıları, biznesmenlər, xarici tələbələr və məktəblilər tərəfindən son tamamlama işləri aparılıb. Burada yaponiyalı və xarici qonaqlara Azərbaycanla, onun insanları, mədəniyyəti, tarixi ilə bağlı məlumatlar verilib.

2015-ci ilə qədəm qoyduqdan sonra fəaliyyət dairəm daha çox paytaxt Tokyoda genişlənib. Yerli internet telekanallarında canlı efirlərdə dəfələrlə iştirak edib, Konstitusiya günü, Bayraq Günü, Dirçəliş Günü, Həmrəylik Günü, 20 Yanvar hadisəsi, Xocalı soyqırımı, Dağlıq Qarabağla bağlı eyni zamanda Azərbaycan biznes mühiti mövzularında çıxışlar etmişəm. Azərbaycanın haqq səsi bir çox çevrələrə çatdırılmış, erməni terrorizmi pislənmişdir.

2016-cı ilin İyun ayının 16-da Tokyoda, yaponiyalı biznesmenlərin dəstəyi ilə, ona qədər olan diaspor fəaliyyətimi bir adda cəmləşdirmək məqsədi ilə “Yaponiya-Azərbaycan Əməkdaşlıq Assosasiyası”nı təsis etmişəm və hazırda sədriyəm.

Son illәr Yaponiya vә Azәrbaycan arasında ikitәrәfli münasibәtlәrin inkişafı, qarşılıqlı sәfәrlәr, kadr mübadilәsinin artması, mәdәni әlaqәlәrin sürәtli inkişafı, eyni zamanda biznes sahәsindә gözәçarpan işlәrin görülmәsi, Azәrbaycana Yaponiyanın kiçik vә orta sahibkarlarının böyük maraq göstәrmәsi Yaponiya-Azәrbaycan Әmәkdaşlıq Assosasiyasının yaradılmasına tәkan verәn әsas amillәrdәndir. Yapon iş adamları, elm xadimlәri ilә görüşlәrdә dә iki ölkә әlaqәlәrinin inkişafına dәstәk mәqsәdilә Azәrbaycan diaspora tәşkilatının yaradılmasının vacibliyi dәfәlәrlә vurğulanıb.

Yeni diaspor tәşkilatını yaratmaqda әsas mәqsәd Yaponiyada Azәrbaycanı tanıtmaq, Azәrbaycan hәqiqәtlәrini yaymaq, tariximizi, mәdәniyyәtimizi tәbliğ etmәkdir. Yeni tәşkilatın yaradılmasında dәfәlәrlә Azәrbaycanda sәfәrdә olmuş yapon iş adamları İşida Kazuyasu, Yoşinobu Kanayama, Hirokazu Taniguçi Yoşimitsu İnamoto, Şiniçi İvaki, Rie Fujivara, Marie Kanayama, Hirotsugu Morişima vә digәrilәri yaxından iştirak edib.

– Ölkələrimiz arasında oxşar və fərqli cəhətlər nədən ibarətdir?

 

– Mən belə hesab edirəm ki, ölkələrimiz arasında oxşar və fərqli cəhətlər çoxdur. Həm Yaponiya, həm də Azərbaycan müasirliyi aktiv şəkildə inkişaf etdirməklə bərabər, həm də mühafizəkarlıqları ilə seçilən dövlətlərdir. Təkcə Tokyo və Bakı şəhərlərinin müqayisəsini aparmaq yetərlidir. Bu iki şəhəri görmək kifayət edir ki, oxşar və fərqli cəhətlər gözlərimiz önündə canlansın. Bakı və Tokyo öz müasirlikləri ilə göz qamaşdırdıqları kimi qədimi, zəngin tarixi abidələri ilə də diqqət çəkirlər.

Mətbəxlərimiz arasında kifayət qədər fərqlər mövcuddur. Azərbaycanda daha çox yağlı və duzlu yeməklərə üstünlük verilir. Yaponiyada isə dietik tərkibli, sağlam qidalar əsas təşkil edir. Bu da onların uzunömürlü olmalarının bir sirri kimi qəbul edilə bilər.

– Yapon dostlarınız varmı?

 

– Yaponiyada yaşadığıma görə, təbii olaraq dostlarım arasında yaponlar daha çoxdur. Onların əksəriyyətini isə kiçik və orta sahibkarlar təşkil edir. Eyni zamanda əsasən Asiya ölkələrindən olmaqla, dünyanın əksər ölkə və regionlarından olan tələbələrlə xoş münasibətlərim vardır.

– Onlarla nə barədə müzakirə aparırısınız?

 

– Yaponiyalı dostlarımla daha çox Yaponiyada Azərbaycanın tanıtımı, lobbiçilik fəaliyyəti, biznes əlaqələrimizin yaradılması və inkişafı, şəhərlərimiz arasında qardaşlaşma və əməkdaşlıq layihələri haqqında müzakirələr aparır və layihələr hazırlayır, həyata keçiririk.

– Yapon xanımı əcnəbilərlə evliliyə üstünlük vermir. Siz bunu hiss etdinizmi?

 

– Düzünü desəm, yapon xanımlarda xaricilərə qarşı bir ayrı sevgi gördüm. Ətrafımda olan xarici vətəndaşlar arasında yapon xanımlarına üstünlük verən və onlarla ailə həyatı quranlar da kifayət qədərdir. Yaponiyalı xanımlar evləndikdən sonra evdar qadın olmağa və övlad böyütməyə meylli olduqlarından xarici vətəndaşlar arasında müsbət rəyə malikdirlər. İran azərbaycanlıları arasında yaponiyalı xanımlarla evli olanlar daha çoxdur. Son illər Yaponiyada beynəlxalq nikahların sayı da gözə çarpacaq dərəcədə artmışdır. Əlbəttə, xarici vətəndaşlar arasında sadəcə olaraq Yaponiyada qalmaq xatirinə, viza xatirinə yaponiyalı xanımlarla evlənənlər də az deyil və bu bir növ sosial problemə çevrilməkdədir. Bunun qarşını almaq məqsədilə Yaponiyada hüquqi müstəvidə müəyyən işlər görülməkdədir.

Bilirsiz, Yaponiyada sonsuzluq problemi də vardır. Cəmiyyətdə yaşlanma gedir. Yaşlı nəslin sayı artır. Əksinə, uşaqların, gənclərin sayı azdır. Əhali sayı azalmaqda davam edir. Bu da bir növ xarici nikahların sayına təsir göstərən amil ola bilər.

 

Qafar AĞAYAEV


Mətnin əslini aşağıdakı linkdən oxuya bilərsiniz.

http://modern.az/az/news/107065/#gsc.tab=0

 

20160616_215439.jpg
2016-cı il İyun ayının 16-da Yaponiyalı biznesmenlərlə birlikdə Yaponiya-Azərbaycan Əməkdaşlıq Assosasiyası təsis edilmişdir. Xatirə şəkli. Məkan: Nişiazabu, Tokyo şəhəri
Həmrəylik günü 2
Dünya Azərbaycanlılarının Həmrəylik Günü haqqında 2015-ci il Dekabr ayının 30-da canlı efirdə çıxış edərkən. Ropponqi, Tokyo şəhəri
IMG_1570
2015-ci il Fevral ayının 1-i. Sapporo şəhərində “Sapporo Beynəlxalq Qar Fiqurları Festivalı”nda Azərbaycanın təmsil olunması. Qız Qalası və qarşısında milli geyimli həmvətənlərimizin qardan maketləri hazırlanmışdır. 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA2015-ci il Dekabr ayının 19-u. Hokkaydo Universitetinin Clark zalında “Beynəlxalq Mədəniyyət Festivalı”nda Azərbaycan təmsil olunmuşdur.

 

_DSC0473
Qız Qalası və milli geyimlərimizin qardan olan statyusunun tam hazır forması 2015 Fevral ayı

 

【トルコ軍のクーデター(coup d’État)について】

【トルコ軍のクーデター(coup d’État)について】

トルコ軍のクーデター(coup d’État)を支持しません。これは現代社会、民主主義やトルコ国民に対する裏切り行為です。トルコの現政権は、国民の多数によって、合法的な選挙で選ばれたわけです。
トルコ軍の一部によって行われたクーデターは、文字通りに、非合法的な武力行使によって政権を奪おうとすることであり、許されないです。
ただ、今現在、トルコ社会が直面している別の問題がより重要で、より批判されるべきです。


現在、トルコ政府、警察や一般人の一部によって、トルコの軍人に対する行為(一般人がみんなの目の前で軍人を殴ったり、殺したり、名誉を傷つけたりする等)はより重大な問題で、トルコ社会やトルコ軍のイメージをトルコ国内だけでなく、全世界で悪化させようとします。偉大なトルコ軍のイメージはなくなるんじゃないのか。そこまで考える力もありませんか。


偉大なオスマン帝国やトルコが長い間生き残ったのも、立派なトルコ軍のおかげであり、感謝されるべきです。
二日前にクーデターを起こした軍人も罪があったとしても、今みたいに、みんなの前で殴ったり、殺したりするような権利をトルコの一般人や警察も与えられていません。


トルコの現大統領―レジェップ・タイイップ・エルドアンもそのような権利を与えられていません。トルコは現代的な国であり、憲法もあり、裁判所もあります。


トルコの裁判所がクーデター軍に対して判決をした方がいいじゃないか。なぜ、一般人をストリートに呼び出し、兄弟同士の殴り合いをはかるのか。これにより、トルコ国民が本当に勝利するのか。私は疑問を持ちます。
エルドアン大統領が本当なリーダーであれば、一日も早く軍人を開放すべきです。クーデターを起こした軍人の多くはトップの数人に洗脳されただけです。


彼らは、少なくてもエルドアン大統領みたいに、トルコを愛していて、トルコのために自分たちを犠牲にしてもよいと思っている人たちです。


トルコ軍に対する失礼な行為は許されません。このような行為を起こした一般人も逮捕されるべきです。みんな軍を尊敬しなければなりません。エルドアン大統領にも「強いトルコ軍のイメージを取り戻す義務」があります。


トルコをイスラム教のルールで管理すべきではありません。政教分離が大切です。今は21世紀です。トルコ国民も宗教が好きな人は自由に信仰すればよいのです。

ただ、政治と宗教を分けて考えないかぎり、トルコには未来はありません。

アリベイ・マムマドフ

img_20160717_171659.jpg

Türkiyədəki hərbi çevriliş cəhdi

Türkiyədəki hərbi çevriliş cəhdini mən də qınayıram və dəstəkləmirəm.

Amma hal-hazırda Türk dövlətinin, polisinin və insanlarının onun əsgərlərinə qarşı etdikləri hərbi çevriliş aktından daha çox tənqid olunmalıdır.
Tarixlər yazmış, düşmənlərini qarşısında diz çökdürmüş Osmanlı İmperiyasını, müstəqil Türkiyə dövlətini yaşadan, onu ucaldan hər zaman onun əsgəri olmuşdur.
Hökümət rəhbərliyi ilə ordu generalları arasında olan fikir ayrılıqlarına görə və ya hər hansısa bir hakimiyyət davasına görə, dünyanın gözündə Türk əsgəri imijini alçaltmaq, onların heç birinin haqqı deyildir.
Erdoğana qarşı olmamışam heç zaman, Azərbaycanı hər zaman yüksək siyasi zirvələrdə dəstəkləməsini də yüksək qiymətləndirirəm.
Amma Erdoğan öz liderliyini göstərmək üçün, hərbçiləri azad etməlidir. Onların dərdlərini, düşüncələrini dinləməlidir. O zaman onun əsl lider olduğunu söyləmək olar.
Xüsusilə adi əsgərləri camaatın, polisin ayaqları altına atmağa nə Erdoğanın nə də digər hər hansısa digər bir siyasi rəhbərin heç bir hüququ yoxdur.
Hər zaman Türkiyəni əsgərini, şəhitini başları üzərində gəzdirən bir dövlət kimi görmüşük. İndi hansı səhnələrə şahid oluruq?

Mən əminəm ki, oradakı əsgərlər Türkiyəni ən az Ərdoğan kimi sevirlər. Türkiyə dünyəvi dövlət olmalıdır. Necə ki, Atatürk canı və qanı bahasına onun müstəqilliyini qoruyub saxlaya bilmişdi. Şəriət qanunları ilə idarə olunan Türkiyəni şəxsən mən görmək istəmirəm. İndi zaman dünyəvilik, sekulyarlıq zamanıdır.

Bütün sevgim və qəlb ağrılarımla həqiqi Türkiyənin yanındayam.

img_20160717_171659.jpg

img_20160717_011748.jpg

アゼルバイジャンへ進出したいという日本企業向けのコンサルサービスについて

皆さま、こんにちは。

アゼルバイジャン人のアリベイ・マムマドフ(Alibay Mammadov)です。

私は拠点を日本に置いて、仲間の支援を得つつ自らの活動をアゼルバイジャンや周辺国を中心に、全世界へと広げていき、ゆくゆくは日本とアゼルバイジャン、そして全世界をつなげる人間になることを目指している者です。その目標達成のため2015年より、年に6回ほど海外出張をしています。

日本に来てから4年半近くが経ちました。私は一方では大学院生として日本政府から奨学金をいただき、博士号取得、及び諸外国に対する理解を深めるため領土問題、民族問題についてアカデミックな研究を続けております

他方で、日本とアゼルバイジャンとの間のビジネスにも深くかかわっており、日本の中小企業のアゼルバイジャン進出の援助をしております。また、日本に進出したいアゼルバイジャンの大手企業とも太いパイプを持っております。

2008年から2013年までは主軸として翻訳・通訳業務を行っており、アゼルバイジャンの副首相、経済産業大臣、環境省大臣、国土交通省大臣等の通訳までも任されるようになりました。当該期間はJICAや大使館経由の仕事が大半を占めていましたが、2013年以降、日本でのアゼルバイジャンの認知度の高まりにより、アゼルバイジャンに訪問したい、アゼルバイジャンでビジネスをしたい、アゼルバイジャンへ進出したいという日本企業の数が増加し、その結果、私もそれらの数多くのプロジェクトにかかわるようになりました。私はそこで主にアゼルバイジャン現地調査、アゼルバイジャンや周辺国(ギリシャ、トルコ、ジョージア、イラン、ロシア)の大手企業との仲介、コンサルティングを担当しており、これまで数多くの日本企業(特に中小企業)がアゼルバイジャン等へ進出しました。

また、数多くのアゼルバイジャンの大手企業や政府の要人等の日本訪問も企画しており、昨年には日本におけるアゼルバイジャンのある産物の初めての輸入に成功しました。

現在は、主にアゼルバイジャンへ訪問予定の会社のスケジュール調整、現地の要人や大手企業の社長らとの会合の場の提供、ビジネス商談を成功に導くための個人コンサルやグループコンサル、そしてオンラインコンサル業務を行っております。

アゼルバイジャンへ進出したいが、そこでは何の需要が大きいのかわからず困っている方、逆にアゼルバイジャンから何か輸入したいが、輸入すべき物は何なのかわからずに悩んでいる方、イスラム教徒が多いことに基づく危惧感から、ビジネスの進出を躊躇している方は数多くいると思います。また、すでに何度かアゼルバイジャンを訪問し、実際に現地法人も設立したものの、適切なビジネス商談ができていない、接触すべき人物がわからないという方も少なからずいると思います。そのような方々も含め、一度相談していただければと思います。

私が行うコンサル業務は下記の6項目です。

  1. アゼルバイジャンとのビジネス目的のオンライン相談:
  2. 特定の分野(例えば、農業、観光、サービス業等)についてのオンライン相談:
  3. 特定の分野(会社名、その分野における決定権のある人事の紹介等も含めて)についてのオンライン相談:
  4. アゼルバイジャン進出戦略コンサル:

(内訳:オンラインコンサル、3回にわたり毎回1時間)

  1. アゼルバイジャンで特定の分野に関する現地調査:

期間:2週間:

  1. 現地派遣:

お支払いは原則として前払いです。オンライン相談は、原則としてはスカイプで行いますが、対面コンサルをご希望の方はその旨メールにてお伝えください。

日本で同様のコンサル業務を行っている人物、企業と比べ、費用対効果には強い自信をもっています。

ご興味のある方は、まずは、alibay.aze@gmail.comまでにお問い合わせください。ご相談の際、業務の質向上のため、こちらから質問させていただく場合もございます。あらかじめご了承ください。お電話でもお受付けをしております(電話番号:090-1302-5253)。

打ち合わせ中で電話に出られない場合もございますので、メールでの問い合わせを優先させていただきます。お客様からお預かりした大切な個人情報を守ります。

alibay 1

アゼルバイジャン向けのオンラインビジネスコンサル(個人向け、会社向け)をはじめます。

ここの3年間は、アゼルバイジャンの政府の要人や大手企業の社長らといい関係を築いてきました。みんな、是非日本と何らかの形でつながりたいと言っていました。具体的な話もたくさんありました。そこで、今までの経験をいかして、アゼルバイジャン向けのオンラインビジネスコンサル(個人向け、会社向け)をはじめます。詳細や条件等については、今しばらくお待ちください。アゼルバイジャンやその周辺国と日本、そして全世界をつなぐ架け橋の存在になるためのもう一歩になります。お客様からお預かりした大切な個人情報を守ります。まずは、お問い合わせください。

alibay.aze@gmail.com
090-1302-5253
alibay 1

【その夢に臨場感はあるか?】

下記は顔長クラブのコアメンバーの岩木伸一氏のブログですが、私やアゼルバイジャンについても触れられているため、こちらにも載せることにしました。本人の許可を得ました。

ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー

【その夢に臨場感はあるか?】

 

みなさん

おはようございます

くらちゃんこと岩木伸一です

あなたの夢に臨場感はありますか?

最近ふと感じたことがあります

個人コンサルしていて

夢を叶える人とそうでない人の

違いをもたらす違いは何か?

そんな質問を自分に問いかけてみました

僕の周りには夢を叶えていく人が

多いです

その人たちと、叶わない人の違いは

何か?

まず環境を変えていく力があるか?

環境にも色々ありますが

家族との環境、住んでいる場所、職場、

人間関係などさまざまです

それらを変えていく力があるかないかという

違いをもたらす違いはなんでしょうか?

 

昨日、アゼルバイジャン人の友人

アリベイと話していて思ったのですが

彼はアゼルバイジャンでうまれで日本にいる

なぜか?

日本が好きだから

アゼルバイジャンと日本をつなぐ

貢献をしたいから

と言います

received_1028088557305137.jpegアリベイがアゼルバイジャンと日本を

つなぐリーダーになるために今やるべきことは

 

 

というテーマで仲間と打ち合わせしていたのですが

そのミーティング中に彼の口から

 

 

「やはり誰と話すかとか、どこに身を置くかというのが

重要ですね。情報の質が全然ちがいます。」

 

 

という言葉がでた

 

 

そして彼の言葉のうらには

「自分で環境を変える力が自分にはある」

 

 

という意識が読み取れました

 

 

 

カスピ海沿岸の遠い国からはるばる日本まで

きて自分の環境を切り開いていく力が彼には

あります

 

 

 

彼の話を聞いているともうすでに実現している

かのような臨場感が伝わってきます

 

 

【その夢に臨場感はあるか?】

 

 

というテーマは彼の言葉からふってきました

 

 

 

それは会いたい人に会いに行きその場で

成功の臨場感を感じとり、自分に情報として

取り入れる

 

 

そういった彼の行動パターンというか

習慣があるせいだと思いました

 

 

 

まさに夢を叶えるひとの習慣ですね

 

 

 

アリベイと僕たちの活動がアゼルバイジャンという

国の新聞や政府関係者やエリートの読む機関誌に

大きく報道されています

received_1028088607305132.jpeg

夢に臨場感がある夢をかなえていく人の

行動力の結果ですね

 

 

 

そしてまた、こういった人たちばかりが

周りにいる僕の環境も、自分自身で切り開いてきた

環境です

広島の田舎から昨年、神戸に移り住み

今年から東京に引っ越しました

 

なんのあてもなく、リスクをさきにとり

夢の臨場感をリアルに味わうために環境を

変え続けています

そして神様の用意してくれた人生のギフトを

ありがたくいただいています

愛と感謝です

夢と冒険です

仲間と勇気です

かけがえのない仲間と

愛するひとができました

これからもさらに運命を変える

習慣を身につけていきます

今日の自分への質問は

 

【うまくいっているのは誰のおかげだろう?】

ウォルト・ディズニー

 

です

 

 

成功のきっかけは自分の行動ですが

誰かの協力あってこそです

 

 

必ず誰かの助けや支えがあります

 

うまくいってるときほど自分自身に

この質問を問いかけようと思います

 

 

あなたがうまくいっているのは

誰のおかげですか?

 

——————————————-

 

 

いま僕がうまくいっているのは

パートナーシップが順調なおかげです

 

 

【うまくいっているのは誰のおかげだろう?】

 

 

と考えた時、一番に浮かぶのは家族と

仲間そして何と言ってもパートナーの

おかげだと思います

 

 

 

「うまくいているのはパートナーシップの

おかげです♡」

 

 

と言えるようになるメルマガを用意しました

 

 

 

【パートナーシップ】で愛と感謝

夢と冒険を経験したい方はこの

無料メルマガでモテモテになる秘訣を

習得できる
Facebookページを用意しています

 

 

 

僕とパートナーの恋愛経験やコンサルとコーチングを

もとにした「魔法の質問」が無料で受け取れ

夢に臨場感がうまれる

 

http://ameblo.jp/347kura/entry-12180096945.html

В Стране восходящего солнца

Дата: 02.07.2016 | Час: 12:55:00

Алибек Мамедов: Японцы симпатизируют Азербайджану

ДИАСПОРА

В последние годы набирает силу процесс консолидации азербайджанцев во всем мире, оформления диаспорских структур – обществ, федераций, что дает новые возможности в донесении правды об Азербайджане до международной общественности. Об этом можно судить по результатам четвертого по счету съезда организаций азербайджанской диаспоры в Баку.

Сегодня в гостях у газеты «Каспiй» – делегат этого съезда, председатель Ассоциации японо-азербайджанского сотрудничества Алибек Мамедов.

– Итак, в Баку прошел 4-й съезд азербайджанцев мира, на котором создан Координационный совет по работе с диаспорой во главе с Президентом республики. Поделитесь своими впечатлениями об этом мероприятии.

– 4-й съезд азербайджанцев мира я оцениваю очень высоко. Как известно, главными темами его повестки дня были информационная война в современную эпоху и внедрение в этой сфере новых механизмов деятельности, подготовка стратегии относительно участия молодежи в диаспоре, лоббизм, интеграция в местное общество и его политическую жизнь. Безусловно, съезд имел большое значение, но убедимся мы в этом лишь спустя несколько лет – благодаря деятельности активистов в разных странах мира.

– Как правило, азербайджанская молодежь отправляется на учебу в европейские страны. Почему вы остановили свой выбор на Японии?

– Этот вопрос мне многие задают, в том числе и в самой Японии. Когда я учился в школе, все интересовались английским, немецким, французским языками. Я тоже выбрал среди иностранных языков английский. Но вместе с тем во мне всегда жил интерес к Азии, я восхищался японской, корейской, китайской культурами. Я вырос в семье историков, мои родители – выпускники истфака Московского университета, и историческая тема всегда превалировала в семейных беседах. Мама обладала некоторыми познаниями в японской истории, она многое рассказала мне об истории и культуре Японии, ее людях, кухне.
Окончив школу в 2005 году, я отобрал для себя четыре варианта: факультеты международных отношений, международного права, права и востоковедения Бакинского госуниверситета, с тем чтобы, пребывая не в Азербайджане, а за его пределами, работать во благо своей страны, формировать ее положительный имидж. Я всегда думал, что должен непременно съездить в Японию, даже мечтал стать послом в этой стране. На государственном экзамене мне повезло – попал на отделение японского языка и литературы факультета востоковедения БГУ. За четыре года учебы несколько раз была возможность посетить Страну восходящего солнца, но мне не удавалось сдать экзамены – по ряду показателей отставал от товарищей по группе. В 2009 году окончил вуз с отличием, но то обстоятельство, что поездка в Японию так и не состоялась, вызывало внутреннюю неудовлетворенность.
В июле 2010-го, демобилизовавшись из армии, я решил, что ошибок допускать больше нельзя, пора оседлать фортуну. Много работал над собой, наладил связи с живущими и работающими в Баку японцами, выработал речевые и ораторские навыки на японском. И в посольстве обо мне сложилось позитивное мнение. В июне 2011 года Посольство Японии в Баку провело экзамен, первое место на котором давало возможность шесть лет (год – студентом-исследователем, 2 года – магистрантом, 3 года – докторантом) учиться в Японии, получая стипендию от правительства этой страны. И я добился этого: в апреле 2012-го поступил в Университет Хоккайдо, один из пяти старейших и престижнейших императорских вузов страны. Моей темой была проблема Курильских островов и общественное мнение.

– Итак, вы окончили факультет востоковедения БГУ. Много ли среди его выпускников тех, кто сможет содействовать расширению связей между двумя странами?

– Считаю, что у нас достаточно способных и знающих студентов, и если они чуть больше будут работать над собой, то смогут сыграть роль моста между двумя странами. Главная проблема – неверие в собственные силы. И вокруг меня были ребята, имевшие гораздо лучшие показатели, чем я, но именно из-за неуверенности в себе пошли в другие сферы. Должен сказать, что сегодня в БГУ и Университете иностранных языков японский преподается на профессиональном уровне, но студентов очень мало, ежегодно на эту специальность поступает человек 18-20, а в мое время – и вовсе восемь.

– В 2014 году вы были избраны президентом Ассоциации иностранных студентов Университета Хоккайдо. Какими вопросами вам приходится заниматься на этом посту?

– Я поступил в этот университет в апреле 2012-го. Первые полгода ушло на совершенствование ораторских данных на японском языке, а с октября я начал заниматься делами диаспоры. В 2013-м был принят на должность студента-сотрудника в отдел международных связей университета, где проработал год. Мы провели ряд мероприятий, связанных со стратегией в отношении иностранных студентов, с изучением их пожеланий и оказанием им помощи, и в результате я стал известен довольно широкому кругу людей. Наконец 15 мая 2014 года моя кандидатура была выдвинута иностранными студентами на пост президента, и я был избран. 23 апреля 2015 года ситуация с выборами повторилась. С этого времени я являюсь почетным президентом Ассоциации иностранных студентов Университета Хоккайдо.
В этом вузе обучается 1800 иностранцев. На первых порах я был среди них единственным азербайджанцем, и мое избрание стало заметным событием. Деятельность ассоциации охватывает содействие интеграции иностранных студентов в местное общество, она служит своего рода мостом между иностранными и японскими студентами. Мы организовали международный кулинарный фестиваль, проводим международные вечера культуры, научные и просветительские поездки в различные уголки Японии, спортивные состязания. В каждом мероприятии участвует в среднем до 300-400 иностранных и местных студентов, а также представителей общественности. С избранием на пост президента моя деятельность по диаспоре еще более активизировалась, поскольку я обрел больше прав и определенное влияние, с помощью чего теперь без труда пропагандирую Азербайджан на международных мероприятиях. Самым ярким периодом своей деятельности в русле диаспоры считаю 2015-й и первую половину текущего года, когда на различных мероприятиях я представлял информацию об Азербайджане, многократно выступал в прямом эфире на интернет- и телеканалах в Токио.

– В настоящее время вы учитесь в докторантуре. Ваша тема – сравнительный анализ армяно-азербайджанского конфликта и проблемы Южно-Курильских островов между Россией и Японией. Это – две разные проблемы.

– Да, вы совершенно правы. У нас с моим японским профессором неоднократно были острые дискуссии на эту тему. В докторской диссертации я выбрал в качестве темы карабахский конфликт, проблему Южных Курил и внутренний конфликт в Шри-Ланке. Все эти проблемы по своему характеру различны, но есть ряд факторов, объединяющих их, и эти факторы ускользают от внимания ученых. Я имею в виду подход к проблемам людей, которые в результате конфликтов изгнаны из своих домов: это касается и жителей азербайджанского Карабаха, и японцев с Курильских островов, и тамилов и сингальцев Шри-Ланки. Вся жизнь этих людей пошла прахом.
В чем же состоит их позиция, каким они видят путь урегулирования конфликта, каковы наиболее предпочтительные для них варианты? Эти вопросы меня, как человека науки, всегда интересовали. Я провел социологические опросы по данной проблеме на Хоккайдо – в городах Немуро и Саппоро, в Азербайджане – в Баку и Барде. Моя научная статья по проблеме Курил объемом в 28 страниц была опубликована во влиятельном японском научном журнале в марте нынешнего года. Научная статья о карабахской проблеме – на стадии написания, думаю, она увидит свет в течение года – вначале на японском, а затем на английском языках. В этом году думаю совершить поездку на Шри-Ланку и провести там аналогичный опрос. На нескольких научных конференциях в Японии и США я выступал с докладами на обоих языках на тему карабахского конфликта.

– А что конкретно подтолкнуло вас к тому, чтобы принять участие в создании азербайджанской диаспоры в Японии?

– Я заблаговременно, еще до приезда в Японию, поставил перед собой цель пропагандировать здесь родной Азербайджан, формировать позитивный имидж моей страны. В Японии еще в 2000-е годы существовала азербайджанская диаспора, которая добилась ряда успехов, но с 2010 года заметных мероприятий не проводилось, деятельность диаспоры фактически сошла на нет. Потому я и пришел к выводу о необходимости оживить ее работу. Основная наша задача – привлекать к мероприятиям ученых и представителей деловых кругов, поскольку эти прослойки имеют большое влияние на правительство страны. Надеюсь, таким образом можно добиться значительного политического сближения между нашими странами.

– Сколько азербайджанцев проживает в Японии и какова степень их интеграции в японское общество?

– Азербайджанская община в Японии насчитывает всего порядка 50 человек. В основном это студенты, сотрудники посольства и некоторых компаний, члены их семей. Что касается интеграции, то ее можно признать успешной. Лично для меня понятие «азербайджанец» не ограничивается кругом лиц, имеющих в кармане азербайджанский паспорт. Азербайджанец – это тот, кто говорит по-азербайджански и считает себя азербайджанцем. С давних пор азербайджанцы расселились по всему миру. И иранские азербайджанцы с гордостью называют себя «азери», активно участвуют во всех проводимых нами мероприятиях.

– Есть ли, на ваш взгляд, должный эффект от них?

– Основные наши мероприятия – международные культурные вечера, спортивные соревнования, международные кулинарные фестивали, дни дебатов. Их участников мы снабжаем всесторонней информацией об Азербайджане на японском и английском языках. Хочу также подчеркнуть, что мы добились представительства Азербайджана на знаменитом традиционном Международном фестивале снежных фигур в Саппоро. После того как стал президентом Ассоциации иностранных студентов, я получил право в течение двух лет представлять нашу страну на этом фестивале. В феврале 2015-го мы представили там макет Гыз галасы из снега и фигурки в азербайджанских народных костюмах, а в феврале нынешнего – макет Центра Гейдара Алиева, тоже из снега. Эти изваяния увидели 5 миллионов местных и зарубежных туристов, посетившие фестиваль в течение двух лет. Хочу заметить, что в этом деле активное участие принимали местные предприниматели, иностранные студенты, школьники, представители интеллигенции Саппоро, а автором идеи был я.
Это – новая страница в азербайджано-японских отношениях. Участие Азербайджана в столь крупном и популярном мероприятии, как фестиваль снежных фигур, запомнится надолго. Мы подробно информировали посетителей об истории и культуре Азербайджана, его людях. Раньше я работал главным образом в Саппоро и других городах Хоккайдо, а теперь перебазировался в Токио, где 16 июня с целью централизации и координации всей нашей деятельности была учреждена Ассоциация японо-азербайджанского сотрудничества, причем активное участие в этом приняли японские бизнесмены. Меня избрали председателем новой организации. Развитие двусторонних связей между Азербайджаном и Японией за последние годы, целенаправленные шаги по налаживанию отношений побратимства (в первую очередь между городами Нахчыван и Миякожима), обоюдные визиты, контакты, обмены, быстрое расширение культурных связей, рост делового сотрудничества и в этом контексте пристальный интерес к Азербайджану со стороны японского малого и среднего бизнеса – все эти факторы стимулировали создание японо-азербайджанской ассоциации.

– Как много японцы знают об Азербайджане?

– Японцы, знающие Азербайджан в достаточной мере, испытывают большую симпатию к нашей стране. Но гораздо больше тех, кто ничего не знает о Стране огней. Когда их информируешь, беседуя об истории и культуре нашей страны, они выражают пожелание хоть раз посетить Азербайджан, иметь друзей-азербайджанцев, отведать блюда нашей кухни и даже принять участие в организации вечера азербайджанской культуры.

– Насколько сопоставимы культуры и кухни Страны огней и Страны восходящего солнца?

– Япония – чрезвычайно интересная страна, но она отличается значительным консерватизмом. В области культуры между нашими странами немало общего. И в Японии, и в Азербайджане проповедуется сочетание старины и современности, это ярко прослеживается в архитектуре и Баку, и Токио.
Что касается кулинарии наших народов, то у японцев кухня довольно диетическая, и это – один из важных факторов долголетия. Я лично считаю, что нам, азербайджанцам, не мешало бы поучиться у японцев культуре питания. Это очень помогло бы множеству наших соотечественников, страдающих ожирением. Японцам азербайджанская кухня нравится, в частности пити по-шекински, но они постоянно подчеркивают, что у нас пища чрезмерно соленая и жирная и мы слишком налегаем на сладости. Конечно, при этом трудно говорить о здоровом питании.

– Как осуществляется пропаганда Азербайджана на японском телевидении?

– С прошлого года я и сам неоднократно выступал в прямом эфире. В качестве почетного гостя участвовал во многих передачах прямого эфира телекомпании онлайн World Investors TV, посвященных Азербайджану. Это были передачи о Дне Государственного флага, Дне Конституции, Дне солидарности азербайджанцев мира, 20 Января, о «четырехдневной войне» между Азербайджаном и Арменией в начале апреля, и в ходе их я рассказывал правду об Азербайджане, сообщил о кровавых событиях в Ходжалы, которые осуждены как одно из тягчайших преступлений против человечества. Кроме того, были дебаты в прямом эфире о предпринимательском климате в Азербайджане.

– У Японии прекрасная репутация страны передовых технологий. Каков потенциал сотрудничества между нашими государствами в этой области?

– Ко мне, как человеку, владеющему японским и имеющему хорошие отношения с местными деловыми кругами, часто поступают обращения подобного рода, причем как из Японии, так и из Азербайджана. В нашей стране японская аграрная техника широко применяется в чаеводстве и выращивании других культур. Полагаю, что в случае сотрудничества государственных органов и частного сектора можно достичь большего прогресса в этой области.

– Каков уровень культурных и гуманитарных связей между нашими странами?

– В Азербайджане японцев очень уважают, считают их умным народом. Японцы в свою очередь проникаются добрыми чувствами к азербайджанцам. За последние годы бросаются в глаза подвижки в связях между нашими странами. Например, сегодня ведется работа по налаживанию побратимства между азербайджанским Нахчываном и городом Миякожима на Окинаве, осуществляются обоюдные визиты.

– В Азербайджане японский язык преподается в некоторых университетах и трех средних школах. А как обстоит дело с изучением азербайджанского в Японии?

– В Японии исследования по Азербайджану проводятся на университетских кафедрах России и стран Центральной Азии. Отдельных кафедр по Кавказу здесь пока нет. Кстати, я участвовал в конкурсе «Иностранный студент – преподаватель» и был отобран для проведения занятий об Азербайджане в школах Токио и соседних городов, на японском и азербайджанском языках. В этом месяце уже приступаю к урокам.

– Насколько сильно в Японии армянское лобби и удается ли нам конкурировать с ним в распространении правды о карабахском конфликте?

– Вопрос весьма важный. Я считаю, что в Японии симпатии к Азербайджану несопоставимо сильнее, чем к Армении. Япония несколько раз на официальном уровне заявляла о признании территориальной целостности Азербайджана. По сравнению с Россией, США, Францией в Японии армянское лобби довольно слабое, их здесь фактически не знают. И это очень хорошая для нас возможность, пользуясь которой, мы проводим в Токио различные мероприятия, где осуждаем зверства армянских захватчиков, разъясняем правоту Азербайджана, доносим истинное положение вещей. Наша борьба в этом направлении достаточно успешна. Разоблачать сущность армянской агрессии и доносить правду об Азербайджане – вот наша главнейшая задача.

– И последний вопрос. В чем секрет долголетия японцев – показателя, по которому они входят в число мировых лидеров?

– Как человек, проживший в Японии немало лет, могу указать на два основных фактора. Первый – культура питания, и второй – отлаженная система здравоохранения. Благодаря этому японцы выделяются как одна из самых здоровых и долгоживущих наций мира.

– Спасибо за интересную беседу.

Тельман МАМЕДОВ

http://www.kaspiy.az/news.php?id=43370#.V3pIqC5yjqC

img112

IMG_1571

wpid-20151026_193415.jpg
WorldInvestorsTv生放送出演後の写真。 左からアンジー、石田さん、、アリベイ

20160616_215439.jpg